20-11-11

Chris Pine ... so divine!

Weet je, eigenlijk ben ik echt geen Star Trek-fan en ik denk ook niet dat ik er ooit een zal worden. Kijken naar zo'n film is voor mij een hele marteling.

Maar toen kwam mijn reddende engel... Kirk aka Chris Pine! What a hotie! Mijn tv-avondje was plots niet meer zo vervelend. Met zijn haar langer zou hij qua uiterlijk wel eens kunnen beantwoorden aan mijn omschrijving van "de gs_chris_pine_090204_m.jpghete stoot", de niet-bestaande, perfecte man waar elke vrouw van droomt.

Want wie kijkt er nu niet graag naar hete mensen op tv, op straat, in de supermarkt, in de discotheek?


Waarom zijn we zo geobsedeerd door schoonheid? Het maakt letterlijk ons leven mooier. Maar wat is mooi? En wat is lelijk? Het is allemaal zo subjectief.


Wat zeker is, is dat schoonheid ons raakt, ons doet glimlachen en het leven mooier maakt.

11-07-11

Carrie

De laatste tijd heeft Carrie last van liefdesperikelen. Ik begrijp haar wel, want de jongens in haar omgeving maken het er niet gemakkelijk op. De wispelturigheid druipt ervan af. En dit allemaal terwijl Carrie haar shopverslaving probeert te temperen...

Wat wil je ook, na een relatie van anderhalf jaar met een hete blonde stoot van een jaar of 25, knap lichaam, gespierd, helblauwe ogen en een gepeperde bankrekening. Ze zagen elkaar wekelijks, maar daar maakte zij geen probleem van. Hij had veel over voor zijn carrière als advocaat in Brussel en daardoor moest hij vaak overnachten op kantoor. In januari maakte hij echter een eind aan hun relatie omdat hij vond dat hij zich veel te veel moest concentreren op zijn carrière in plaats van op haar. Ook de afstand speelde hem wat de parten. Ze was er kapot van. .  Tientallen zakdoeken werden volgesnikt in haar slaapkamer, terwijl ze haar dvd's van "Sex and the city" zwartdraaide. Haar droom van de vele shoppingtrips naar Londen, villa met inloopkleerkast en haar talloze handtasjes van Louis Vuitton konden nog een eindje op zich laten wachten...

Carrie begon de breuk pas een beetje te verwerken toen ze op een dag closer werd met Manuel, een man van een jaar of 30, geen carrièreman maar een gewone werkmens die een baantje had in de Gamma. Ze konden meer tijd voor elkaar vrijmaken, maar toch ontbrak er iets. Manuel was misschien wel uit hetzelfde hout gesneden als Carrie, maar meer dan goede vriendschap was er niet. Na een korte relatie besloten ze om uit elkaar te gaan. Ze pinkte nauwelijks een traan weg bij het lezen van zijn laatste berichtje.

Het beeld van de blonde stoot bleef maar op haar netvlies hangen. Na al die maanden zonder contact was ze hem nog steeds niet vergeten. Iedereen in haar omgeving vond dat het tijd was voor actie. Ze besloot haar stoute schoenen aan te trekken en hem te verrassen na zijn werk in Brussel...

29-06-11

Mijn familie uit Brazilië

Het leven zit vol verrassingen, en mijn reisje naar Tarragona was er ééntje van. Een aangename verrassing, weliswaar. Mijn verwachtingen stonden op nul, zo kon de teleurstelling niet al te groot zijn moest het toch tegenvallen...

Na een hectische treinrit van Barcelona naar Tarragona (ik moest namelijk 2x overstappen omdat ik mij van trein vergist had) raakte ik aan de praat met een Afrikaan die zo vriendelijk was om mijn bagage te dragen! In België moeten wij daar om smeken, daar doen ze het gratis en met de glimlach. In het hotel vroeg ik welk appartement hoorde bij de familie "Castro". Het was E8. Toen ik aan de deur belde, deed er niemand open. Hopeloos plofte ik mij neer aan de deur van het appartement, hopend dat mijn gastvrouw snel terug naar huis kwam.

Na een halfuurtje was ze er nog steeds niet, ik besloot om nog eens aan te bellen, je weet maar nooit.. Hoorde ik daar gestommel?! Ja! Er was iemand thuis, maar blijkbaar had zij de bel niet gehoord! Mijn vriendin had mij al laten weten dat haar moeder aangekomen was en dat ze misschien eventjes de stad inging.. Ze was blijkbaar blij mij te zien. Er was nog een probleem, een taalprobleem. Dit mevrouwtje kon enkel Portugees.. maar met een beetje traag Spaans te praten moest het ook wel lukken.. Het was voor mij een hele uitdaging om te communiceren, maar dat deerde mij niet. Ze oogde vriendelijk en zei me dat ik een douche mocht nemen. Ik was waarschijnlijk wel moe van het vele reizen.

Na mijn douche zouden we naar de supermarkt gaan, alleen had zij door de jetlag echt geen benul van tijd.. het was 22u 's avonds en alle winkels waren dicht! Mijn gezellin stelde voor om een pizza te gaan eten. We vonden het allebei jammer dat Marcelle er nog niet was.. en dat allemaal door een examen, die dan toch niet bleek door te gaan.. Dikke pech dus. Haar zoon die in Australië woonde zou ook nog aankomen, wist ze te vertellen. Ze wist echter niet goed wanneer. Vanavond om 22u ofzo. Ik was er zeker van dat er geen bussen meer zouden lopen naar Tarragona, maar wou haar de hoop niet afnemen. De kans dat hij midden in de nacht toekwam was bijzonder klein...

Haar zoon ging komen en dat mocht de receptie weten! Ze keek er duidelijk erg naar uit. Ik snapte niet goed waarom totdat hij 's middags toekwam.. Wat een emoties! Ze hadden elkaar duidelijk gemist! Het was tijd voor hen om wat bij te praten.. het was ergens wel een opluchting dat hij Engels kon, nu kon ik eindelijk deftig communiceren!

Op weg naar het strand kwamen we wel Belgen tegen zeker!! Van West-Vlaanderen dan nog wel! Het grappige was dat dit kwam doordat Leo (de zoon) "Messi" aan het roepen was naar een klein "West-Vlaams" gastje. Ik hoorde de moeder van het kleine ventje zeggen "Wa zegt diene meneere wel, é?" Mijn mond viel open van verbazing. "Ziej gieder ier wok me ne bus?" zei de moeder van het kindje. "Euh nee, ik ben hier met een paar Brazilianen", was mijn antwoord. Dat was waarschijnlijk niet meteen een antwoord dat binnen haar verwachtingen lag.

Ik werd al heel snel omgedoopt tot "Lily", wat ik echt niet graag hoorde. Aan het strand gingen de gesprekken over liefde, gelukkig zijn, mooie uiterlijke kenmerken... (dit is toch wat ik ervan begreep). Ik werd stilaan gewend aan de Portugese klanken. Het was lekker warm weer en ik werd in het zoutige, koude water gesleurd!

Het avondeten was paëlla, in een locaal restaurantje. Kwalitatief goed genoeg voor 12 euro. We werden bediend door een vriendelijke "Chilena". Ik leerde wat bij over Brazilië & Australië. Altijd fijn om nieuwe culturen te ontdekken. Ook vertelde ik wat over mijn landje vooral over het overheerlijke bier en de chocolade...

 

Ik voelde me al helemaal thuis, en dat vanaf dag 1... Het kon alleen maar verbeteren!

23:00 Gepost door Lien in Vrije tijd | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

23-05-11

Te quiero... Tarragonaaaaaaaaaaa!

In mijn leven heb ik nog niet veel grote liefdes gekend. Ik wil je echter vertellen over Spanje, de grootste liefde die ik tot nu toe gekend heb (buiten mijn lief dan). Op 7 mei had ik weer de kans om dit super coole landje te bezoeken! Dat doe je natuurlijk zonder je lief, want ja, je "bedriegt" je lief toch ook niet waar hij erbij staat? Beetje raar verwoord misschien maar, mijn lief "bedriegt" mij ook met zijn mountainbike, en dan ben ik liever niet in de buurt... Hmmm.

Zo kwam het dat ik het vliegtuig nam (alleen), ik ben een grote meid ondertussen, ik kan wel tegen een stootje. De hostessen die mij in het Engels of Frans aanspraken verplichtte ik meteen om mij in het Spaans aan te spreken. Mijn vlucht zou 2 uur duren en ging richting Barcelona. Ik was erg blij dat ik een directe vlucht had en niet moest overstappen. Rond 17u45 landde ik in Barcelona. Mijn oren hadden het er erg moeilijk mee. Halfdoof stapte ik uit het vliegtuig. Er zaten weinig sympathiek-ogende mensen aan boord dus ik hield mij maar gedeisd. Van de shock herinnerde ik mijn pincode niet meer, waardoor ik 3x miste... Dit leidde ertoe dat ik na het nemen van mijn aerobus (tot op Plaza de Catalunya) mij naar de "Movistar" begaf. Mijn oren deden nog steeds super veel pijn en ik kon bijna geen Spaans meer spreken. Met handen en voeten legde ik uit dat ik graag mijn sim-kaart wou laten deblokkeren... "Vanuit Spanje kunnen wij daar niets aan doen", luidde het. Ik wist al wat er mij te doen stond: de goedkoopste Spaanse gsm kopen om toch maar ietwat bereikbaar te zijn. Klein meisje in de grote stad begaf zich naar de jeugdherberg. De receptionist had een rothumeur omdat de lift niet werkte. Ik kon kiezen welke kamer ik wou: die op het 5e verdiep of die op het 2e. De keuze was gauw gemaakt toen ik wist dat de lift niet werkte. Het tweede natuurlijk!

Ik kwam de kamer binnen en er lag een meisje te slapen. Ik was bang dat ik haar stoorde. "Hablas español?" vroeg ze. "Ja", zei ik. Het meisje bleek uit Argentinië te komen en wekte bij mij een goede indruk. Ze had al in Andorra gewerkt deze winter omdat de situatie in Argentinië erg slecht was. We besloten om samen kebab te eten (niet erg Spaans, ik weet het) omdat dat in Argentinië niet bestond. Het leuke was dat we van hetzelfde geboortejaar waren! Na de kebab gingen we om tapas op de ramblas. Ik trakteerde mezelf met een glas cava om mijn goede aankomst in Barcelona te vieren. Erg laat maakte ik het niet, want ik was moe van het reizen en mijn oren deden nog steeds zo'n pijn. Haar familie was ook erg sympathiek tegen mij en we besloten om de volgende dag samen op te trekken. Slaap deed zo zijn wonderen, zo bleek later.

21:55 Gepost door Lien in Vrije tijd | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

20-04-11

Vienna

"You're waiting for your life to be real, you're waiting for a go". Het is een deel van de tekst van "Life in progress" van Vienna. Met dit nummer won de groep onlangs de EMU-award voor beste song. De EMU watte? EMU staat voor Exposure Music Award, een internationaal initiatief om jonge groepen meer podiumkansen en naambekendheid te bieden.

De groep werd gevormd ergens in de lente van vorig jaar. Al snel stonden ze hoog in de hitparade van de Brugse "Villa Botta-radio". Met "Life in progress" scoorden ze een kleine internetradiohit. Toen ik hun succesvolle debuut-EP voor de eerste keer beluisterde, was ik meteen verkocht. Mits de nodige reclame zouden deze mannen het nog wel eens ver kunnen brengen.

We zijn nu ongeveer 9 maanden later, en de tijd is rijp om hen nog een duwtje in de rug te geven en hun ondertussen-verworven-naambekendheid nog maar eens te bevestigen. Eind dit jaar besloot de groep om "Eenie meenie" te coveren van onze lieve vriend Justin Bieber. Het nummer werd echter in een punkrockkleedje gegoten en dat bezorgde nogal veel commotie. De controverse van het hiphopnummer dat punk wordt, de mannenstem die ingewisseld wordt door een vrouwenstem in combinatie met een goede videoclip maakten het plaatje compleet.

Nog geen maand na de première op youtube raakte de video in handen van TMF. Als nuchtere mens had ik nooit durven dromen de clip op tv zou komen. Vanaf toen is alles in een sneltreinvaart gegaan voor de mensen van Vienna. In no time stonden ze op 1 in de Dag top 5, tekenden ze hun platencontract bij SonicAngel en wonnen ze een awardje. Puur geluk? Nee hoor, ik ben er zeker van dat ze er heel hard voor hebben gewerkt.

Respect!

22:14 Gepost door Lien in Muziek | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

14-04-11

The rich and the famous

Droomt niet iedereen van het perfecte leven terwijl we het misschien al leiden maar er zelf de tijd niet voor hebben om het te beseffen?

Ik heb er moeite mee om mezelf voor te houden dat ik het perfecte leven leid, want dat is niet zo. Ik zie telkens wel nog waar het beter kan. Neem nu eens aan dat je de mooiste jongen/meisje van de wereld in je armen hebt, hopen geld, een warme thuis, een topjob waarmee je miljoenen neerstrijkt, een uitgebreide vriendenkring, genoeg tijd om verre reisjes te maken etc. Een "droomleven".

Het is je allemaal als het ware in de schoot geworpen, maar je bent vergeten om de waarde ervan te appreciëren... Word je dan niet gulzig? Heb je dan geen zin om steeds meer te hebben hoewel je financiële situatie verre van slecht is? Op vlak van liefde: ga je dan niet vlugger uit elkaar, omdat je toch de advocaat kan betalen en je gewoon veel meer kans hebt iemand nieuw tegen te komen omdat je hopen geld en een mooi snoetje hebt?

Waarom dromen wij allemaal van "the rich and famous"? Ze leiden misschien een gevarieerd en boeiend leven, maar het niet allemaal een beetje schone schijn?

 

Het is een bedenking die ik mij maak. Ik denk dat ik kies voor de imperfectie met opwindende kantjes.

21:57 Gepost door Lien in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

16-03-11

Da's pas een lekker gerechtje

Bij iedere friet hoort zijn sausje, bij elke lasagne hoort een oven, op elke pot past een deksel, in elke korf hoort een bijtje. Waar was ik weer? Bij Sergio Herman! Hij is toch zo'n lekker gerechtje! Ik zou wel eens zijn pot willen aflikken (ofzo). Euh nee. Toch niet.

Onze teergeliefde Sergio is niks vergeleken met dien andere hete stoot daar van op restaurant. Ik had nog de nasmaak in mijn mond en durfde niet te eten, uit angst om de smaak te verliezen. Nu ik eindelijk de smaak te pakken had van het verleiden kon mijn geluk niet op. I wanted him for breakfast, lunch and dinner!

Sorry, Sergio. Je mag dan wel een boel hevige vrouwelijke fans hebben, maar bij jou krijg ik de smaak toch niet te pakken. Zou ik het wijten aan je ietwat vreemde accent? Mijn voorkeur gaat naar jongens met een West-Vlaamse, Oost-Vlaamse of Leuvense tongval. Hoe dat komt, weet ik ook niet. Natuurlijk liggen de West-Vlamingen in de bovenste schuif! Gents kan ook wel sexy zijn. Of Leuvens. Sommige stemmen van mannen zijn zo sexy. Voor mij is de beste radiostem die van Tomas De Soete. Ik hou ook wel van het plat West-Vlaams. Het mag niet te plat zijn, maar als het te veel naar het AN neigt vind ik er ook weer niks aan.

Nu, die hete stoot kwam uit Gent. Gentenaars hebben zo'n leuke Franse r die ze stevig over hun tong laten rollen. Zijn Gents was niet te plat, maar je kon er nog duidelijk dialectische invloeden uithalen. Mmm ik droom al weg van zijn stem alleen! Er was een probleem: hij was een collega en ik was bang dat het op niets zou uitdraaien... Zou het mijn carrière in de weg staan? Dat was nog maar de vraag...

13-03-11

Memories of Spain

Vannacht had ik bijna niet kunnen slapen van de zenuwen. ’s Ochtends vroeg checkte ik nog eventjes of ik alles mee had. Een vlugge knuffel aan mijn moeder en dan de auto in. Mijn vader, mijn vriend ik wachtten op de trein in Lichtervelde. We hadden water en eten mee, maar ik had geen honger van de stress. Ik bleef maar dicht aanleunen tegen mijn vriend. Een trein missen was nu wel het laatste wat ik kon gebruiken. Maar gelukkig was dit alles niet het geval. Een kerel op de trein ging ook naar de luchthaven, namelijk om op zakenreis te gaan naar China. China, wat ver, dacht ik. Wat valt er daar te beleven behalve eten met stokjes?

Toen ik aankwam op de luchthaven begaf ik mij naar de check-in van Iberia. Mijn rugzak woog loodzwaar. Achter me stonden enkele mensen die op groepsreis gingen naar Cuba. Wat leuk, dacht ik. Door via Madrid te vliegen moeten de tickets vast heel wat goedkoper zijn. Toch bleef ik zenuwachtig. De hostess was Spaanstalig maar sprak ook Nederlands. Ik stond erop in het Spaans te praten. Praten, dat was immers de beste oefening.

Ik hield mijn vriend nog zolang vast als ik maar kon. Ik zat met zenuwen om alleen te vliegen, maar tegelijkertijd was ik ook wel benieuwd wat er mij te wachten stond in het verre Spanje. Ik wou op tijd mijn bagage laten controleren, had helemaal geen zin om mijn vlucht te missen. Aan de laatste controlepost nam ik afscheid van mijn vriend. Ik voelde een immens verdriet maar kon niet wenen. Met een dubbel gevoel ging ik vooruit. Ik herinnerde me de luchthaven veel groter dan hij was. OK, hij was wel groot maar ik kon alles gemakkelijk terugvinden. Al snel baande ik mijn weg naar mijn gate. Daar wachtte ik op een van de bankjes. Mijn hoofd dwaalde af naar een meisje die er ook alleen zat. Ze zag er een beetje Spaans uit dus besloot ik haar aan te spreken. Ze kwam van Colombia en woonde in België. Ze vertelde me dat ze hield van België en de mensen. Ook kwam ik te weten dat het in Colombia niet zo erg is als iedereen wel zegt. “Op het platteland is het gevaarlijker dan in de stad.” Ik hoopte dat ze gelijk had, want dan zou ik een reisje naar Colombia wel eens overwegen. Het feit dat ik iemand “kende” deed me al wat geruster voelen. Ik vond haar Spaans heel helder en goed verstaanbaar. Haar vriend was blijkbaar niet van de domste, want hij sprak ook vloeiend Spaans volgens haar. Ze hadden elkaar leren kennen toen hij op vakantie was naar Colombia. Daarenboven hadden we dezelfde leeftijd. In het vliegtuig konden we jammer genoeg niet samen zitten. We hadden beiden een plaatsje gekregen aan het raam. Naast mij zat een Spanjaard met zijn knappe (blonde) vrouw. Ik vroeg mij af of het geblondeerd of echt was. Ik deed mijn oordopjes in om geen last te hebben van mijn oren. Het hielp mij enorm. Het landschap vanuit mijn raampje was op sommige momenten oogverblindend. Zo vlogen we op een moment boven de oceaan. Wauw, ik wil de Spaanse kust bezoeken, droomde ik. Mijn droom werd verstoord door de hostess die mij een drankje aanbod. “Een cola graag”, antwoordde ik. Cola was goed voor een energieloze slappeling als ik. Ik had geen zin om een maaltijd te bestellen omdat ik het overprijsd vond. Ook ben ik niet echt iemand die graag eet op het vliegtuig. Ik probeerde wat te lezen maar kon er mijn gedachten niet bij houden. Ik bleef maar dromen over Spanje. Mijn geduld werd beloond toen we begonnen te landen. Een waam van euforie ging over me heen. Madriiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiid! Zelfs de luchthaven vond ik boeiend. Vreemd hé? Ik was opgelucht dat ik eindelijk in “Madrid” was. Hier had ik maanden naar verlangd, van gedroomd... en nu was het werkelijkheid! Helaas werd mijn geduld weer op de proef gesteld bij het wachten op mijn bagage. Gelukkig had ik maar één koffer bij mij, wat alles veel makkelijker maakte. Na een halfuur wachten (wat lang is) kreeg ik dan toch mijn koffer in handen. Ik kon niet wachten om mijn nieuw appartement te zien! Hoe zou het eruit zien? Hoewel ik al foto’s op het internet had gezien was ik nog altijd heel nieuwsgierig. Aan een infostandje bemachtigde ik een metroplannetje van Madrid. De meneer vroeg mij van welk land ik afkomstig was. Toen ik heel verbaasd “Bélgica” antwoordde, legde hij mij uit dat ze een lijstje bijhielden van welke landen de klanten kwamen. Ik had er toch maar mijn bedenkingen bij. Misschien zei hij dat wel tegen elke vrouw die hij zag zitten! Die Spanjaarden toch. Met een glimlach begaf ik mij naar de metro. Ik, helemaal niet gewoon om de metro te nemen, laat staan een metroticket te kopen sukkelde toch even met dat automaatgedoe. Ik vroeg aan de omstaanders welk metroticket ik het beste zou nemen om naar het centrum te gaan. Blijkbaar moest je slechts 2 euro betalen, wat ik niet veel geld vond. Wat ik wel erg vond, was dat er een taks was omdat je van de luchthaven kwam. Ik zag er het nut niet echt van in. Nuja, het was nog altijd goedkoper dan een taxi. De meneer had op mijn plannetje aangeduid welke route ik het best nam. Ik ben hem er nog altijd dankbaar voor, want zonder de tips zou ik waarschijnlijk veel gesukkeld hebben. En sukkelen met mijn bagage was nu het laatste wat ik wou.

16:31 Gepost door Lien in Algemeen, Vrije tijd | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

15-02-11

Mr. Deadline

Terug aangekomen op kantoor hield ik mijn adem in van de spanning. Zouden ze iets gemerkt hebben? "Ze", dat sloeg op mijn hele entourage. Angstvallig draaiden mijn ogen van links naar rechts. Mijn handen waren klam van het zweet. Mr. Deadline zat waarschijnlijk naarstig te werken in zijn kantoortje. Ik kon nu toch niet binnenkomen om goeiendag te zeggen, dat zou té veel opvallen. Toch kromp mijn maag ineen alsof ik iets gedaan had die echt niet door de beugel kon. Ik zette mij aan mijn bureau en probeerde mij te concentreren op het werk dat ik nog te verrichten had.

Mr. Deadline verroerde van de hele namiddag niet meer. Zelfs een mailtje was teveel. Goh, wat is het toch een saaie peet, zuchtte ik. Waar was ik ook alweer op gevallen? "The perfect guy" leek ineens zo perfect niet meer. Ik had me vooral blindgestaard op zijn looks en zijn perfecte cv, maar wat zat er nog méér achter hem?


23-01-11

De anticlimax

Waarom kon hij zo goed kussen? Oh wat een genot, wat een genot. Ik was zodanig onhandig dat ik per ongeluk mijn ice tea omver kieperde. Het rode tafelkleed absordeerde het goedje. "Het is niet erg", fluisterde hij me zachtjes toe. Liefdevol streelde ik over zijn wangen, die aanvoelden als fluweel. Ik kon niet geloven dat het mij eindelijk gelukt was. Zijn ogen waren als blauwe vijvers waar ik zachtjes in verdronk. Ondertussen was ik op zijn schoot beland en de mensen in het restaurant gaapten mij een beetje raar aan. Het kon mij allemaal niet schelen. Ik had er reden toe om te tonen dat hij van mij was. Terrein afbakenen noemen ze dat. Plots schrok hij op en keek vluchtig op zijn horloge. "Oh nee, zo laat al, en ik moet mijn deadline nog halen!". "Sorry, ik moet ervandoor", verontschuldigde hij zich. Hij liet me achter in het restaurantje met een briefje van vijftig. "Voor de rekening", voegde hij eraan toe. Voor ik het goed en wel besefte was hij al de deur uit.

Verbouwereerd zat ik aan mijn tafeltje na te denken. Was ik niet goed genoeg misschien? Zijn plotse vertrek had mijn luchtbel een beetje doorpri!kt. Ik besloot om zo vlug mogelijk de rekening te bestellen en mijn biezen te pakken. Wat zag ik toch in die vent? Ik was tenslotte maar een klein garnaaltje met een gemiddelde job, aan zijn status kon ik nooit tippen. Maar misschien is dat net wat zo'n mannen nodig hebben, het gevoel dat ze belangrijk zijn en hun vrouw kunnen onderhouden. Het schijnt zelfs dat succesvolle vrouwen mannen angst inboezemen, hetzelfde geldt voor modellen. Onaards knap zijn is niet altijd een zege. Het clichébeeld dat de man meer moet verdienen dan de vrouw zit er onbewust nog heel goed ingebakken. Ik vraag me af wat de beste basis is voor een relatie: een succesvolle man of een succesvolle vrouw. Of misschien beide? Het is een raadsel waar ik de oplossing nog niet voor gevonden heb. De kelner was al gearriveerd met de rekening en ik betaalde hem een fikse fooi. Ik pakte mijn boeltje en ging terug naar kantoor, nadromend van zijn kus.



 


11-01-11

Blauwe vijvers

Ik ging zweven als op een wolkje. Ik merkte dat ik mijn adem inhield. Ik had vlug door hoe nerveus hij wel was, zijn neusvleugels trilden een beetje. Eigenlijk vond ik het best nog wel schattig. Toch vreemd voor zo'n man die anders bleek te blaken van het zelfvertrouwen. Zijn colgate-tandpasta-smile deed me rillen. Hoe deed hij het toch telkens opnieuw? Nochtans was ik niet bepaald het type dat op zo'n jongens viel. Maar hij was blijkbaar knap genoeg om elke vrouw te bekoren! Hoeveel vrouwen zou hij al gehad hebben? dacht ik. Honderd, tweehonderd? Of hij moest er toch tenminste al zoveel afgewezen hebben! Maar zoals ze zeggen, schijn bedriegt en niets is wat het lijkt. Maar op dat moment was ik nog te naïef om dat allemaal te beseffen...

"Zullen we dan maar?" nodigde hij me uit. Hoe rapper, hoe beter, dacht ik bij mezelf. Hij koos een miserabel restaurantje uit qua uitzicht. Ik walgde van het interieur. Desondanks genoot ik van zijn gezelschap. Ik bevond mij in gedachten aan een groot meer en we waren aan het picknicken met de stralende zon op onze rug, wachtend op de zonsondergang. Plots schoot ik wakker uit mijn dagdromen. Het was de serveerster die vroeg wat ik wou om te drinken. Euhm een ice tea dan maar. Hij bestelde hetzelfde. Kopiegedrag, hmm hij wil me duidelijk het hof maken. Het interesseerde me niet veel wat ik ging eten. Ik had zin in lasagne, een van mijn lievelingsgerechten die me steeds blijft verbazen. Het maakt me niet uit of het uit een pakje komt of vers is, ik eet het altijd met plezier op! Lasagne bolognaise dan maar. De knapperd verkoos penne met balletjes in tomatensaus. "Ook een voltreffer", becomplimenteerde ik hem.

Hij weidde uit over zijn gezinsleven, zijn broer en zijn oudere zus die in Spanje woonde. Ze had daar een appartementje in Jerez-de-la-frontera. Yes, Spanje! Nu was het mijn moment om te scoren! Ik had meteen een onderwerp waarop ik kon voortbouwen. Ik vertelde hem hoe gepassioneerd ik was door het land en de taal, en over mijn rondreis door Spanje van vorig jaar. Ik was gestart in Santander (in het noorden) om dan door te reizen naar Barcelona, Madrid, Sevilla, Valencia... Het zuiden sprak mij het meeste aan omdat de mentaliteit door zo chill was en het klimaat super goed. Helaas had ik er geen bruin velleke aan overgehouden, maar wel hopen vrienden en ervaringen om nooit meer te vergeten. Ik merkte hoe intens hij luisterde naar ieder woord dat er uit mijn mond kwam. Ik merkte ook hoe we steeds meer en meer over de tafel aan het leunen waren... We kopieerden blijkbaar elkaars zithouding. Ik kon me nauwelijks concentreren op mijn lasagne want ik voelde hoe er plots een hand langzaam over mijn bil gleed... toen onze gezichten één centimeter van elkaar verwijderd waren kon ik mij niet meer houden.

We kusten. En we kusten zo intens dat ik me zelfs niet meer herinner wie er nu begonnen was...


25-12-10

Date day (D-day)

Eigenlijk besefte ik dat ik hem helemaal niet kende. Was hij single, in een relatie of getrouwd? Wat waren zijn hobby's? Ik smolt gewoon voor zijn looks, maar had hij voor de rest wel wat te bieden? Er schuilden nog veel geheimen achter die felblauwe ogen van hem. Ik weet wel, hij had het perfecte cv enzo, maar was dat wel een maatstaf voor een goede match? De familie zou hem wel goedkeuren, maar misschien was het gewoon een saaie type. Misschien was ik gewoonweg verblind door zijn schoonheid.

Het vuur in mijn hart gonsde diep vanbinnen. De gedachte alleen al om hem aan te raken deed me beven. Ik stelde zijn aanrakingen voor als uiterst opwindend. In mijn fantasieën was alles zo perfect uitgedokterd. Helaas te perfect om te stroken met de realiteit. Vandaag was ons eerste officiële afspraakje en ik wist helemaal niet hoe ik mij moest gedragen, wat ik moest zeggen en last but not least: wat ik moest dragen. Ik wou hem doen verlangen naar mij want ik verlangde al al die tijd om bij hem te zijn. Ik was dit spelletje aan het winnen. Toch kon ik die nacht moeilijk in slaap raken. Alle mogelijke scenario's werden in mijn hoofd afgespeeld. Sommige draaiden uit op nachtmerries.

D-day. Mijn haar wou niet meewerken vandaag en ook de wallen onder mijn ogen kreeg ik maar niet weggeschminkt. Mijn mascara kon elk moment uitlopen en mijn oogschaduw was veel te fel. Hij zond mij die dag geen mailtjes of berichtjes. Alle hoop was meteen weggezonken. Wat maakte hem toch zo aantrekkelijk? Was het zijn hagelwitte lach die me betoverd had? De manier waarop hij me aankeek? Of zijn rustige maar toch zelfverzekerde uitstraling? De gedachte alleen al om hem te mogen kussen deed me rillen van plezier. Djeezus, wat had ik mijn hart verloren aan die man!

De middag naderde en ik begon te klappertanden van nervositeit. Ook mijn handen begonnen te zweten van jewelste. Zijn glimlach deed me op wolkjes lopen... Zoals afgesproken begaf ik me die bewuste middag naar de plek waar we elkaar gisteren troffen. Doodsbang dat hij me in de kou ging laten staan (letterlijk en figuurlijk), want het was aan het sneeuwen. Helaas was ik veel te vroeg. Na vijf minuten kwam hij eindelijk opdagen.

Ik verdronk bijna in zijn ogen...



03-12-10

Op het juiste spoor

De weken die erop volgden leken mij er echt te veel aan. Mijn concentratie was slap, 's nachts raakte ik moeilijk in slaap, om maar te zwijgen over de lelijke wallen onder mijn ogen die ik wanhopig hoopte weg te schminken. De bezoekjes van het takkewijf hielden maar niet op. Erger nog, het waren er soms drie per dag. In mijn schriftje begon ik alles neer te pennen. De frequentie van de bezoekjes, de duur, hoe haar haar eruit zag etc. Ik pijnigde er mezelf alleen nog meer mee, blijkbaar heb ik sadomasochistische trekjes. SM.. nee toch niet.

Het patroon van de bezoekjes begon toch te veranderen. Tot mijn grote vreugde werden die steeds minder en minder. Mijn geluk kon niet meer stuk. De frequentie begon uit te draaien op een constante, namelijk nul.

Ik begreep er niks meer van. Hadden ze misschien een andere plaats gevonden om af te spreken? Daarom kwam ik op het lumineuze idee om hem te achtervolgen tijdens de lunchpauze. Alles moest natuurlijk zo subtiel mogelijk gebeuren, en dat bleek geen makkie te zijn. Tegen mijn collega's loog ik dat ik er nood aan had om mijn benen eens wat te strekken, of dat ik toch zo'n zin had om nog eens te gaan windowshoppen. Alle uitnodigingen voor de lunch sloeg ik af. Mijn masterplan moest in werking gebracht worden.

Ik gedroeg mij als een heuse detective, hem schaduwen ging mij perfect af. Na een paar middagen had ik zijn routineus wandelingetje al door. Zijn leven ziet er eigenlijk nogal saai uit, moet ik toegeven. Iedere middag stopt hij bij de receptioniste om een praatje te slaan over het weer. Daarna gaat hij naar de lift, stopt zijn ipod in zijn oren en begint hij mee te lippen met de muziek. Vervolgens steekt hij haastig de straat over, hopende dat hij niet omver gereden zal worden en loopt naar de dichtsbijzijnde broodjeszaak. Eenmaal hij zijn broodje heeft (dat kan variëren qua tijdsduur) wandelt hij ietwat rustiger naar het parkje en mediteert op een bankje. Nadat zijn broodje op is kijkt hij verontrust op zijn horloge om zich dan snelwandelend naar het kantoor te begeven.

Tot mijn grote verbazing kon ik het takkewijf nergens bespeuren! Misschien verstopte ze zich in de lift in het terugkeren? Of misschien spraken ze enkel af na het werk? Ik stond voor een groot raadsel... Het viel mij ook op dat de bitch mij in de gang niet meer uitkafferde, maar me nijdig aankeek. Wat was er toch aan de hand???

Op een dag verliep mijn schaduwplannetje niet zo volmaakt als anders. De hete stoot week onverwacht van zijn pad af... in mijn richting dan nog wel. Ik probeerde nog aan hem te ontkomen, maar het was te laat... Hij had me al opgemerkt. Hopelijk had hij niets gemerkt van mijn stiekeme achtervolgingen.

"Hé, ik wist niet dat jij hier ook kwam tijdens de middag", sprak hij me aan. "Euh ja, soms heb ik wel eens nood aan wat frisse lucht ja, en waar kun je dat beter vinden dan buiten?" zei ik ontsteld. Ik had echt geen zin in deze conversatie. Het liefst van al had ik uitgeroepen dat ik hem een lekker ding vond en dat ik hem de kleren van het lijf wou rukken. Maar ik zweeg en draaide wat met mijn ogen in zijn richting. "Mooi weertje hé", zei ik lekker oppervlakkig. "Vrieskou en sneeuw vind jij een lekkere temperatuur?" lachtte hij me uit. "Je bent grappig, Lien." Wat haatte ik dat zinnetje. "Oh, je bent grappig". And so what? Dat moet ik altijd maar horen: je bent grappig. Maar nooit eens: ik zou je wel zien zitten, dacht ik teleurgesteld. Wat ben ik ermee dat ik grappig ben als ik niet eens een man durf aanspreken? Zucht. Hij had het al serieus verknald bij mij. We praatten wat over koetjes en kalfjes en toen we bij de lift waren zei hij ineens heel ernstig: "Ik zou je wel beter willen leren kennen, je lijkt me nog een toffe", klonk het uitnodigend.

"Heuh?" riep ik verbaasd uit. Had ik het wel goed gehoord? Dat klonk als een subtiele uitnodiging om te daten!Nee dat klonk niet als... dat was een uitnodiging om te daten. "Tomorrow, same time, same place?" bracht ik uit. "Yes, chief", grapte hij. Ik kon er even niet bij... het was me gelukt, en hoe dan nog wel... Verdwaasd vond ik de weg terug naar mijn bureau.  The game had begun.






13-11-10

Concurrentie

Mijn gevoelens voor de hete stoot werden met de dag groter en groter. Alleen van zijn kant kwam er geen respons. Hoewel ik dat allemaal doorhad, bleef ik maar proberen. Mijn werk schoot beter op, want hoe minder tijd ik aan mijn werk besteedde, hoe meer ik had voor de knapperd. Ik vroeg mij af of het wel zin had om constant te blijven moven. Misschien moest ik de kerel gewoonweg een tijdje negeren, hopende dat hij dan naar mij toe zou stappen voor een date. Mijn bureau raakte vol met Fancy's, Flairs, Joepie's, Glamour Girl's... De middagpauzes besteedde ik met het lezen van "daten voor dummies".

Hoe meer pogingen ik waagde, hoe kleiner ik me ging voelen. Mijn baas snapte niet goed wat al die tijdschriften daar deden. "Cursorische lectuur", was mijn antwoord. Door het azen op mijn doelwit verloor ik enkele dingen uit het oog, onder andere: de concurrentie. De babe van het tweede verdiep met rijkelijk gevulde boezem had blijkbaar ook een oogje laten vallen op het lekkere dier. Het begon redelijk op te vallen dat ze hem "toevallige" bezoekjes kwam brengen, leunende over zijn bureau, zodat de stakker niets anders kon dan in haar decolleté te gluren. Haar minirokjes en zonnebankbruine benen werden steevast gecombineerd met witte of zwarte naaldhakken. Daarenboven was haar glimlach zo fake als die van in de tandpastareclames.

Ik had haar niet zo graag. Nee, ik had een grondige hekel aan dat takkewijf. Ze dacht echt dat ze de koningin van het bedrijf was! Het feit dat ze perfect tweetalig was (op papier dan toch) had haar in een hoge positie gebracht. Ik kon mijn afgunst voor het schepsel moeilijk verbergen. Ook zij zag me niet meteen zitten als vriendin en dat kon ik goed genoeg merken! Voor haar collega's had ze telkens snerende opmerkingen klaar als iets niet in orde was. Wat deed zij in godsnaam bij die hete stoot? Het leven is niet eerlijk, zuchtte ik. De slechte meisjes krijgen altijd de leuke jongens. Waarom ben ik zo lief? Kan ik ook niet eens de bitch uithangen ofzo?

Ze zat ondertussen al een uur in zijn bureau(of liever: eronder). Hoelang kan een vrijpartij duren, dacht ik ontredderd. Ik was verloren. 16u50 zag ik haar buitengaan. Haar rokje was gekreukt en haar haar zat nog in de war. Zolang kan een vrijpartij dus duren. De knapperd kwam ook naar buiten en werpte mij een meewarige blik toe. Ik kon hem zien denken "oh ma meiske toch ge zult wel een ander vinden, zo'n schoon kind gelijk gij". Ik kon hem wel een mep verkopen. "Vuile klootzak" riep ik uit. Hij negeerde het en de teef die hem binnengedaan had kwam naar mij toe "Wat is er, beetje teveel werkdruk, meiske, ma ge moet u da ni aantrekken, ge moet ontspannen gelijk wij!" "Ok ja" zei ik. "Volgende keer ist aan mij om zijn broek af te trekken, smerige teef!" Alle hoofden draaiden zich in mijn richting. Ontzet liep ik naar buiten, ik kroop in een hoekje en begon uit het diepste van mijn hart te huilen. Mijn wraak zal zoet zijn.


10-11-10

Nervous breakdown

Vanmorgen stond ik op met een houten hoofd, na dat nachtje feesten. De hottie lag nog steeds op mijn maag. De kerel van de discotheek zag er wel niet slecht uit, maar zijn kustalenten waren allesbehalve! Daar gingen we weer met hetzelfde oude liedje. Al mijn vrienden vertelden me "je verwacht er teveel van", "je moet dat niet forceren" ... Bla bla bla! Hadden zij makkelijk praten, met hun veilig leventje, bijna-gezinnetje... Aaaarg... pisnijdig werd ik ervan!

Op het werk liepen de dingen ook niet van een leien dakje. Ik raakte geen millimeter vooruit met mijn werk. Het was alsof ik in een oneindige spiraal van tegenslagen was terechtgekomen. Mijn benen voelden slap en ik had moeite om recht te staan. Op een gegeven moment werd het zwart voor mijn ogen.

5 ellenlange minuten later ontwaakte doornroosje uit haar slaap. De prins had haar een kusje (of liever: een cola) gegeven. Mijn ogen werden verblind door twee diepblauwe ogen. Ik kon meteen weer flauwvallen, maar dan van verstomming. Hij was zo b e a utiful. Het scheelde geen haar of hij was met mond-op-mond-beademing begonnen. Opeens ging er een belletje rinkelen: het was dien type van op de vergadering van vorige week maandag. Na de lunchbreak hadden we vreemd genoeg geen woord meer uitgewisseld, nu was hij mijn reddende engel! Voor alle duidelijkheid, je denkt waarschijnlijk dat er wat gebeurd tijdens die bewuste lunchpauze, maar nee hoor. We gingen gewoon uit eten in een gezellig restaurantje. Nothing more, nothing less. Nadien was de communicatie volledig tussen ons verbroken. 

Ik kon hem maar niet genoeg bedanken voor zijn redding. Dat werd dan maar nog eens gevierd met een lunchpauze, waarin er helaas weeeeeeeeeeeer niets gebeurde. Ik keek hem in zijn diepblauwe ogen en raakte er maar niet wijs uit hoe ik hem nu uit mijn hoofd zou kunnen krijgen...

 

 


08-11-10

Dancing in the dark

Het vrijgezellenbestaan leek op het eerste gezicht nogal erbarmelijk te zijn, maar algauw kon ik er de voordelen ervan ontdekken. Mijn herwonnen vrijheid liet mij toe om meer tijd met vrienden te spenderen. Niet dat ik dat niet kon in een relatie, maar het was toch anders.

Vorige zaterdag waagde ik weer eens wat pasjes op de dansvloer. Het werd een echte ladies night. Mijn vriendin was al uren op voorhand naar mij thuis gekomen om elkaar samen op te tutten. Mijn nieuwste kleedje moest immers uitgeprobeerd worden! We begaven ons eerst naar het dichtsbijzijnde frietkot, om een bodempje te leggen. Ik was blij dat ik niet gauw verdikte (lees: helemaal niet), maar verkoos toch om niet te veel vettige brol te verorberen. De oude venten in de frituur leken ons allemaal aan te gapen. Een of andere dronkaard wou per se mijn aandacht wekken. Ik besloot om er vooral niet op te reageren. De café's zaten halfvol, de normale standaard voor een zaterdagavond. Het volk in de café's was toch allesbehalve interessant. Misschien gingen we naar de verkeerde plek op het verkeerde tijdstip, ik weet het niet.

In de discotheek bleek het volk toch al wat beter mee te vallen. Overal om me heen waren er mannen met hemdjes en vrouwen met kleedjes. Er was er ene bij waar ik mijn blik toch niet van kon houden. Mijn staarmodus stond weer op "on". Ik knipperde verlegen met mijn ogen. Hij zag er niet zo heet uit als de "interessante jongen", maar had toch wel iets speciaals in zijn ogen. Mijn luchtbel werd geprikt toen ik merkte dat een meisje hem passioneel begon te kussen. Typisch, dacht ik. Hangt er ook al een vrouw aan vast zeker. Daar wou ik absoluut niet tussen komen. Noch had ik zin om de eerste stap te zetten, ze moesten mij maar rond hun vinger draaien (als ik erop inging tenminste). Uit wanhoop bestelde ik maar nog eens een cocktail om wat losser te komen. Het hielp blijkbaar en de muziek bleek ook te beteren, het podium was van mij! Ik merkte dat een paar lelijkaards dichter bij me kwamen te dansen. Oh nee, weeral aantrek van de verkeerde.

De knapperd van daarnet was dichter bij mij komen dansen. Blijkbaar had hij me opgemerkt! Nu was het tijd om mijn kans te wagen... Ik voelde hoe zijn hand naar de mijne greep. Hij bukte zijn hoofd lichtjes voorover en begon me te kussen! Het smaakte walgelijk. Ik deed mijn best om niet te kotsen. Blijkbaar was hij echt geen zo'n goede kusser. 2 seconden later besefte ik dat hij daarnet nog iemand anders vasthad, niet diezelfde van in het begin van de avond echter.. De vuile player! Ik voelde me rot en nog wanhopiger dan in het begin van de avond... 

29-10-10

Straight to the point

Gisteren zat ik op café een sangria te drinken om mijn liefdesverdriet te verwerken. Na 2 sangria's met overheerlijk fruit kwam er een jongen naast me zitten die zich voorstelde als Juan-Andrès. Ik zei hem op de man af "Jongen, ik heb nu geen zin in toenaderingspogingen, ik kom net uit een lange relatie en heb tijd nodig om na te denken." "Ik wil je helemaal niet binnendoen", zei hij verbaasd. "Jij was gewoonweg het triestigste meisje van het hele café, dus besloot ik om je wat te troosten", beweerde hij.

Ik geloofde mijn eigen oren niet. Een jongen die gemerkt had dat ik er volledig doorzat, dat type was uiterst zeldzaam. Ik vertelde hem dus in geuren en kleuren over mijn vorige relatie en wat er allemaal gebeurd was. Hij luisterde aandachtig en stelde veel vragen uit interesse. Na het urenlange gesprek legde hij zijn kaarten op tafel "Mocht je helemaal hopeloos zijn, ik ben nog vrij. 'k Heb een goeie job en ben een lieve jongen."

Shiiiiiiit, we zitten niet op een datingssite aan 't surfen é, dacht ik. Wat een afknapper van formaat. Dat was zó fout. Ik had er al spijt van dat ik weer zo'n sukkel in vertrouwen had genomen.

Ik schrok wakker. De hete stoot van gisteren stond aan mijn bureau. How ironic can life be...


(Wordt vervolgd)

27-10-10

Interessante jongens (a story)

Interessante jongens... ze worden niet verkocht als zoete broodjes bij de bakker. Ze lopen ook niet altijd te koop met hun talent of interessant leventje. Nee hoor! Je moet ze gewoon tegenkomen! Maar waar? Fuiven zijn meestal niet echt een goeie plek om de liefde van je leven te ontmoeten.

Ja, het ligt niet echt voor de hand om een interessant exemplaar tegen het lijf te lopen. Soms gebeurt het zelfs letterlijk, zoals ik gisteren. De hete stoot van een jaar of 30 kwam mij een handdruk geven. Ik was meteen van mijn melk. Hij gaf mij de indruk dat ik belangrijk was, en wist mij meteen een heel interessante tip te geven over mijn kledingsstijl. Het was ook niet de eerste de beste. Zijn cv was er één om U tegen te zeggen. Zijn helblauwe ogen en gitzwart haar maakten me nog meer van slag. Ok, calm down, dacht ik bij mezelf. Het is gewoon een hete stoot die je nu... zijn visitekaartje toeschuift met de boodschap "ready for lunch?". Ik lachte om het dubbelzinnige mopje. De vergadering leek voorbij te vliegen.

Ik merkte op dat ik in kwijlmodus zat. "En dan nu de statistieken van ons nieuw onderzoek..." De woorden ontgingen mij volledig. Elke glimp dat ik kon opvangen van de interessante man was belangrijk. Iedereen stond recht, ik was zoals altijd de laatste. De interessante jongen knipoogde naar mij. "Shall we?" Mijn watertandende blik vervormde zich in een welgemeende glimlach "YES" riep ik uit. De lunchpauze was voor één keer veel te kort...

Helaas was ik maar aan het dagdromen. Mijn collega keek me vreemd aan "gaat het Lien, alles in orde?". Damn, dacht ik. Was hij maar zo knap als die in mijn dromen...

26-10-10

Onmogelijke vriendschap

Ken je dat gevoel? Het verlangen naar een beste vriend waar je diepste zielsroerselen bij kwijt kunt? Sommigen zullen nu denken: dat is toch je vriend/man? Correctie: dit is onder andere je vriend/man.

Soms is er het verlangen naar méér dan een goed lief. Soms kan een beste vriend wonderen doen, maar waarom is het dan zo zeldzaam?

  • Een beste vriend én een relatie onderhouden blijkt een moeilijke combinatie te zijn. Daarenboven bestaat er het risico dat je partner ietwat té jaloers wordt.
  • Op maatschappelijk vlak dan: mensen die een relatie hebben én dan nog eens een beste vriend/vriendin worden scheef bekeken. De vriendschap wordt onterecht gezien als flirten, bedriegen etc.
  • De weinigen die zich hier niets van aantrekken hebben een erg sterk karakter.

Stel je eens voor! Je wil met je beste vriend naar de film, welke jaloerse echtgeno(o)t(e) zal dit nog toelaten? 

Of je beste maatje heeft het net gedaan gemaakt met zijn/haar lief. Hoe reageer je dan als jaloerse partner? "Ga jij mij ook troosten als het gedaan is tussen ons?" en dergelijke.

Iedere vrouw die toenadering zoekt tot een jongen wordt nog al te vaak verweten als slet. Roddels worden gevoed op sublieme wijze, en wat gebeurt er? De vrouw merkt dit en kijkt niet meer naar de jongen om. Terwijl er eigenlijk niets meer aan de hand is dan een goede vriendschap. 

Voor we oordelen over een ander, zouden we eens goed moeten nadenken of ons oordeel wel terecht is.

 

21:06 Gepost door Lien in Liefde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

25-10-10

Mad about Matt

Oops he did it again.

Het gaat hier over Matt Bellamy, de zanger van Muse. Hij is al sinds 10 jaar mijn idool, ik was hem even uit het oog verloren maar nu is hij terug in mijn leven. Met "Resistance" scheert hij weer hoge toppen in de hitparades. Zijn hemelse klanken geven mij gewoonweg kippenvel.

Mijn liefde voor Muse begon in de tijd dat ik nog Studio Brussel cassettes tapete, lekker old school. Het tijdperk van de mp3 lag dan nog eeuwen ver weg. Mijn cassettes werden zwartgedraaid in mijn kamer/studio. Tomas de Soete & co waren mijn helden. In dat tijdperk werkte Roos Van Acker nog bij StuBru, en was de tijd van Jan Hautekiet nog niet zo ver weg.

Op welk nummer ik precies verliefd werd weet ik niet meer. Ik wist wél meteen dat deze muziek geniaal was. Er waren niet veel klasgenoten die Muse kenden in die tijd. Wanneer ik Muse opnoemde als favoriete band, waren er maar een weinig die wisten waar ik het over had. In die tijd moest deze band onderdoen voor Linkin Park en Limp Bizkit. Op zich geen slechte bands, maar met de tijd helaas toch redelijk commercieel geworden. Het mainstream publiek was bereikt.

Het sterke aan Muse is, is dat het melodisch vrij sterk is maar nét niet mainstream genoeg om als commercieel gezien te worden. Misschien wordt het nu wel commercieel aan de man gebracht, maar naar mijn mening is het toch nog altijd geen muziek die iedereen kan bereiken. Muse slaagt er altijd in om vernieuwend te klinken en een zekere power in hun songs te stoppen. Matt heeft me nog nooit teleurgesteld, dat is zeker.

Ik had al twee keer in mijn leven het genoegen hem live aan het werk te zien, maar Muse zie je nooit te veel in je leven...


23:27 Gepost door Lien in Muziek | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

De zekerheid van de onzekerheid

Net als je denkt dat je zeker bent van iets wordt het je ontnomen.  That's life I guess.


We zijn alleszins zeker van het onzekere bestaan van een nieuwe planeet. Onzeker keek de jongen me aan, met zijn verlegen glimlachje. Ik kreeg er kippenvel van. Ik denk dat hij een crush op me heeft, maar ik ben het niet zeker. Ik vraag me af of het klopt, ik wil het graag vragen, maar daar ben ik te onzeker voor. Het is wel zeker dat hij een goede kledingsmaak heeft en een prachtig lichaam.

Ik ben er wel zeker van dat ik geliefd ben. Dat komt door de vele berichtjes op mijn facebookpagina. Ik sms elke dag met mijn beste vrienden, ze hebben me zeker allemaal super graag! De jongen met de crush probeerde me nog eens - ietwat meer zelfzeker - aan te gapen. Ik begreep zijn stilte maar niet. Waar kwam die onzekerheid toch vandaan?*


Mijn hart is groot en ik kan enorm veel liefhebben. Maar soms volstaat dat gewoon niet. Soms is het misschien beter om te leven in onzekerheid, denk ik. Daar kunnen mooie dingen uit voortvloeien.

 

*fantasie

 

23:04 Gepost door Lien in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

10-10-10

Leef je leven, en doe het goed

Ik ben een gelukkig mens. En ik ben daar heel dankbaar voor. Vandaag zag ik er een film over. Over gelukkig zijn met jezelf. Het meisje ging met zichzelf trouwen, omdat ze perfect gelukkig was, met of zonder man. Natuurlijk, zoals dat gaat in zo'n films, kwam ze dan net haar droomprins tegen etc etc.

Vele jaren heb ik mij in strijd gevoeld. In strijd met het leven. Wanneer de dingen niet volgens plan verlopen, ging ik me echt rot voelen. Nog altijd hoor, maar dat is toch al serieus geminderd.

Ik voel me ouder worden. Dat is misschien raar om te zeggen voor iemand van 22, bijna 23, maar het voelt gewoon zo. Is dat raar om te zeggen? Iedere leeftijd heeft zo zijn speciale sfeer. Het jeugdig enthousiasme van toen ik 18 was is al heel wat verminderd. Ik ben gewoon veel rustiger geworden in vergelijking met vroeger. Als ik de blogberichten van toen nalees, is het alsof ik de berichten van een ander mens lees (bij wijze van spreken). Die drang naar het nieuwe, originaliteit, een plaats op de wereld.. Je voelt het eraf druipen. Ben ik nu te serieus? Ik hoop van niet. Ik hoop dat ik heel mijn leven kan lachen om de domste dingen. Humor maakt het leven draaglijker. Daarom houd ik ook zoveel van comedies. Lachen is gezond en ontspannend. Het doet je na een slechte dag heel wat beter voelen. Humor is een wapen waarmee je mensen versteld kan doen staan.

Meer dan ooit heb ik tranen van het lachen of van ontroering. Meer dan ooit besef ik dat ik van mijn leven iets moet maken, nu ik nog de kans heb.

23:15 Gepost door Lien | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

11-08-10

Nieuwe job

Vandaag was mijn eerste dag op mijn nieuwe job. Na een ietwat slapeloze nacht nam ik 's morgensvroeg mijn trein naar het verre Brussel. Al van op het sollicitatiegesprek wist ik dat ik de job écht wou. De omgeving sprak me aan alsook de jobomschrijving. Je kunt het precies voelen dat je op de juiste plek bent toegekomen.

Vandaag werd ik aan iedereen voorgesteld, mijn collega's zijn sympathiek en ik denk dat ik het werk echt graag ga doen. We maakten ook nog een wandelingetje in de buurt over de middag.

Dit weekend staat er een barbecue op het programma... Daarnaast zijn er nog een heleboel trouwfeesten op komst. Dit weekend gingen we naar de trouw van mijn neef, die maar een jaar ouder is dan ik. Hun openingsdans was subliem. Het was een mix van allerlei soorten muziekstijlen en dansstijlen. Wou dat ik zo goed kon dansen moest ik ooit trouwen...

23:09 Gepost door Lien | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

19-01-10

Spanje

Een eindje geleden heb ik de beslissing genomen om in april naar Spanje te vertrekken.

Het voelt aan alsof ik dit nodig heb. Het klinkt misschien raar, want ik heb nochtans alles wat ik wil. Een lief, een leuke job, vrienden ... en dat laat ik nu vrijwillig 2 maanden achter. Een sprong in het onbekende. Een risico, maar een risico dat ik graag wil nemen.

Natuurlijk zal ik er ook veel geld in pompen, 't zal geen gratis reisje zijn. Ik ben van plan om eerst een maand in Madrid te studeren en dan naar Sevilla te gaan.

Waarom ik dit wil? Ik droomde al langer van een buitenlandse ervaring, en Spanje sprak me zodanig aan (taal, cultuur, klimaat...) dat ik een innerlijke dwang voelde om nieuwe horizonten te ontdekken.

Mijn lief zal ik moeten missen, maar gelukkig bestaat er nog zoiets als internet en gsm's. Ook is er op mijn apartement een vaste telefoon. Middelen genoeg dus om te communiceren!


Mijn doel is om de Spaanse taal en cultuur te ontdekken, nieuwe vrienden te maken, kortom een heus taalbad te nemen! Eviva España!

22:57 Gepost door Lien in Vrije tijd | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

09-01-10

here I am, once again

k ben enkele maanden geleden met mijn gat in de boter gevallen. In september studeerde ik af als Management Assistant. Ik was zo blij, eindelijk mijn diploma. Enkele weken later kon ik aan de slag in de Nationale Bank van België, waar ik nog tot april werk.


Het is allemaal in een sneltreinvaart gegaan vanaf toen. De keuze om niet meer te studeren maar om te gaan werken heb ik mij nog geen seconde beklaagd. Op het werk zijn de collega's enorm leuk om mee te werken. Daarnaast volg ik nog avondschool Spaans.

Hoogstwaarschijnlijk ga ik in april naar Spanje om nieuwe horizonten te ontdekken. Ik zou in Madrid vertoeven om mijn Spaans bij te schaven. Een unieke ervaring en een goed punt op je cv! Wat ik daarna zal uitoefenen van job is nog een groot vraagteken, maar ik ben vrij zeker dat ik wel iets zal vinden.

En ja, ik heb ambitie. Nog altijd. Momenteel gaat het leven mij voor de wind, en dat mag gerust zo blijven. Zo zie je maar dat hard werken (uiteindelijk) beloond wordt.

In mijn vrije tijd repeteer ik nog met Koen aan nieuwe liedjes, spendeer tijd met Laurens, met vrienden etc.

 

Het is heerlijk om te vechten voor iets waar je recht op hebt en het dan uiteindelijk te krijgen.

 

Verder wens ik iedereen een fantastisch 2010 toe, een schitterende carrière en een goede gezondheid.

19:07 Gepost door Lien in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

26-12-08

All I want for christmas is you

I don't care about the presents underneath the christmas tree
...
I just want you for my own
More than you could ever know


Kerstavond was echt wel leuk. Kaasfondue gegeten bij het haardvuur, en daarna nog 3 filmpjes: Happy feet, madagaskar 2 en Don't mess with the Zohan!

Mijn goede voornemens/plannen voor 2009:

1 diploma halen
2 rijbewijs halen
3 weer bloggen
4 weer muziek schrijven
5 gaan lopen
6 tijd voor vrienden maken
7 Laurens in de watten leggen
8 verderwerken aan mijn verhaal
9 werk maken van triple A
10 een steentje bijdragen aan een goed doel

Aardig lijstje... nu het nog afwerken...


 

19:23 Gepost door Lien in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

25-12-08

Terug van weggeweest!

Hé daar!

Ik weet niet wat me is overkomen, maar laten we zeggen dat ik even last had van een writer's blog. Ja hoor ik ben ook met van alles bezig geweest. Tegenwoordig kijk ik meer films dan vroeger. Vroeger was ik echt een filmbarbaar, dat geef ik grif toe. Nu ben ik bijna filmverslaafd.


Maar aan de andere kant bent ik dan weer minder met muziek bezig, wat ik echt wel mis. Ik denk dat ik er na de examens eens goed werk van ga maken. Van zoveel dingen eigenlijk, autorijden bijvoorbeeld. Ik hoop dat ik die goeie voornemens kan waarmaken. Aan de andere kant hoop ik dat ik goeie examens kan maken, want echt, de laatste loodjes wegen het zwaarst. Het is mijn laatste jaar en toch gaat het leren moeilijker dan anders;
Ook kijk ik al uit naar de grote vakantie. Laurens en ik gaan samen naar Oostenrijk. Voor mij is het een hele uitdaging, want ik ben nog nooit in de bergen geweest en we gaan een hele trektocht maken van berghut tot berghut. Het zal een zware opgave worden denk ik, maar ik ga ervoor!
Wat mijn verliefdheid betreft, ik word met de dag verliefder. Het is echt gek. Ik wens het iedereen toe. Echt waar. Zoiets noemen ze leven op wolkjes.


Ik heb echt het gevoel dat er me nog veel te wachten staat, echt dingen die ik 2 jaar geleden niet geloofd zou hebben!


Deze vakantie hebben Yves, Ine, Laurens en ik een fietstocht gemaakt naar Boulogne. Het was echt de max. Soms wel doorbijten maar achteraf bekeken is het wel een unieke ervaring. Fietsen door regen, onweer, zonneschijn. Zonder kaart langs de kust rijden. Ik raad het iedereen aan. Het avontuur lacht ons toe.

22:30 Gepost door Lien in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

26-08-08

De vakantie heeft gevlogen..

Ik kan het bijna niet geloven! Het is bijna eind augustus! Om eerlijk te zijn, lijkt het nog maar de dag van gisteren dat ik mijn rapport ontving.. alles erdoor.. en stralend van geluk naar huis vertrok. Ja hoor, ik had mijn doel bereikt. Ik denk dat ik ergens daar tussenin met Mariska en Anlisse heb afgesproken heb om een namiddagje te zingen.
Maar er gebeurden ook minder aangename dingen. Ziekenhuisbezoeken, begrafenissen..
In juli werkte ik enkele weken in de Warande, op de bureau en op het plein zelf. MIjn hart ligt nog altijd het meeste bij het echte moniwerk. Daar maak ik deze week ook werk van in Roeselare. Het is best wel tof. Met een groep van 14 doen we knotsgekke activiteiten.
Maar er was ook Praag. Een heel unieke ervaring. Zo'n mooie stad! En zoveel dingen om te bezichtigen! Wel een aanrader als je een cultuurmens bent. (en als je goedkoop en lekker wil eten)
Keulen was dan meer een droomweekendje. Met zijn tweetjes ertussenuit. Bootje varen, wandeling doen, lekkere cocktails drinken, dom beklimmen (lastig!), koffie drinken (hmm).. Ja dat was echt wel 1 van de leukste dingen.
Maar er waren nog andere dingen: namiddagje zee met Ine, dagje Blaarmeersen, dagje Walibi met de neefjes, in een tentje in de tuin slapen, kermis Torhout, verjaardagsfeestje Anlisse, familiebarbecue, Pukkelpop! (Metallica eerste rij!:D).. Euh ja ik ben vast nog een heleboel dingen vergeten. De komende weken centjes verdienen en dan is het alweer school. Veel te rap naar mijn goesting.

22:28 Gepost door Lien in Vrije tijd | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

14-06-08

I'll be waiting

He broke your heart
He took your soul
You're hurt inside
'Cause there's a hole
You need some time
to be alone
then you will find
what you've always known

I'm the one who really love ya, baby
I've been knockin' at your door

and as long as I'm livin'
I'll be waitin'
as long as I'm breathin'
I'll be there
whenever you call me
I'll be waitin'
whenever you need me
I'll be there

I've seen ya cry
into the night
I feel your pain
can I make it right?
I realize
there's no end in sight
yet still I wait
for you to see the light

I'm the one who really loves ya, baby
I can't take it anymore

and as long as I'm livin'
I'll be waitin'
as long as I'm breathin'
I'll be there
whenever you call me
I'll be waitin'
whenever you need me
I'll be there

You are the only one I've ever known
that makes me feel this way, couldn't on my own
I wanna be with you until we're old
you've got the love you need right in front of you, please come home

as long as I'm livin'
I'll be waitin'
as long as I'm breathin'
I'll be there
whenever you call me
I'll be waitin'
whenever you need me
I'll be there

as long as I'm livin'
I'll be waitin'
as long as I'm breathin'
I'll be there
whenever you call me
I'll be waitin'
whenever you need me
I'll be there

Voor Laurens... 1 jaar en 2 maanden... hmmz .3

 

 

13:03 Gepost door Lien in Muziek | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

31-05-08

Time flies

't Is een eind geleden he..
Gisteren 2 films bekeken. 2 Will Smith films dan nog. I love Will Smith's way of acting!!!!!We waren van plan om naar 'I am legend' te kijken en toevallig was er ook nog 'Men in black' op tv. In beide films kwamen er griezelige monstertjes voor.. vooral in 'I am legend'. De ruimtewezens van Men in black waren in een zin nog grappig. Het katje van in de film vond ik koddig, ze lijkt sterk op de kat die bij ons in de tuin ronddwaalt. Vanmorgen nog zat ze op het bankje in de tuin. Eigenlijk had ik gehoopt dat hij die vrouw van het mortuarium ging versieren. Helaas zijn ze enkel collega's geworden... Ook in I am legend was er een schijnbaar vuurtje, maar dat eindigde helaas in een Opofferingsvuurtje.
Ik heb nu blok en gisteren en vandaag waren echt slechte dagen om te leren. Hopelijk gaat het morgen wat beter. Heb totaal nog geen stress, maar dat zal waarschijnlijk nog komen. Dat het maar vlug 19 juni is!
Qua uitgaansleven kan ik ook niet klagen... We hebben enkele adorabele cafémomenten achter de rug :D

 

23:03 Gepost door Lien in Vrije tijd | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |