19-02-07

dag 2: center parcs (a little bit crazy)

Dag 2: De jongen met de lange blonde haren (ofwel: hete Liiiieeeen!)


Dinsdag werd onze dag ingezet met een duik in het water. Het buitenzwembad leek minder warm dan de dag ervoor. Toch was de wildwaterbaan nog steeds onze favoriet.

We besloten om van de aanbieding van de week te genieten. 2 sporten betalen, derde gratis. Daarbij opteerden we voor badminton, squash en bowlen. In het totaal moesten we slechts 5 euro per man betalen. Een spotprijsje dus.


Toen we het water uit waren hadden we helemaal geen zin meer om nog naar onze bungalow te lopen. We hadden immers reuze honger. Er zat dus niets anders op dan iets in het pannenkoekenhuisje te verorberen. De smaken waren uiteenlopend: van kaas, kaas met ham en ananas, vanille en chocoladesaus tot Egyptische toestanden.Het smaakte alleszins voortreffelijk, maar de prijs stond er dan ook wel naar.


Op de terugweg naar onze bungalow viel mijn oog op een niet-onknapuitziende jongen met lange blonde haren. Van ver toch tenminste… Ik kon mijn nieuwsgierigheid niet bedwingen en stapte wat vlugger door. Ik kwam er uiteindelijk achter dat de hete spetter (of wat ik er toen toch voor aanhield) in 710 verbleef. Yeah! dacht ik. Niet ver van onze bungalow dus! Maarja, hoe moest ik hem in godsnaam gaan versieren? Het was vast hopeloos.

Onze namiddag werd vervolgd met een partijtje badminton en voor de jongens was er squash. Er werd wel eens een pluimpje misgeslagen, en soms dan weer niet. Best dat we niet voor punten speelden, of ik zou depressief geworden zijn, en dat was niet echt de bedoeling. We waren immers op vakantie. Het badmintonnen vloog voorbij, en voor we er erg in hadden was het alweer tijd om naar de bungalow te gaan. Bij het squashen versloeg Maes Wim. Hij moet duidelijk in vorm geweest zijn die dag. Wim was duidelijk vermoeid van het vele zwemmen. Want ja, Wim in het water, die kan daar niet stil in blijven hé.


De gourmet smaakte even goed als de dag voordien, en het stokbrood vloog alle kanten uit, en dan vooral in de richting van Maes.. :p Zou hij de broodmand leeggeroofd hebben? Iedereen keek hem met een beschuldigende blik toe.


Trouwens, was het niet op diezelfde dinsdag dat Freya sms’jes kreeg van Kristof? Al bleek “Kristof” een nogal rare manier van typen te hebben… Wat vreemd… Hij wist precies alles wat Freya aan het doen was… Maar met de Martini viel Freya’s euro. Ze was vrij goed beetgenomen.. Het was Maarten die zich als Kristof had voorgedaan… Wat een vreemde metamorfose eigenlijk. Uiteindelijk werd de échte Kristof uitgenodigd om af te komen.


Rond 21u hadden we gereserveerd om te bowlen, en kort daarvoor kwamen we op het idee van hete Lien. Eerst werd er al lachend gezegd dat ik een briefje ging schrijven naar die mooie jongen van 710… Maar als je zo’n dingen al lachend zegt, breng je mij op slechte ideeën… Volgend briefje werd dus ontworpen: Hé, wie is die knappe jongen met de lange blonde haren? Sms (mijn nummer). Groetjes, hete Lien.


Op weg naar de bowling stopte Maarten dé brief binnen bij de mensen van 710. Ik wachtte in spanning. Zou ik een sms krijgen of niet? Ik liet er al gauw mijn hoofd bij hangen en maakte conclusies dat het hopeloos was. Wie sms’te er eigenlijk naar een meisje dat hij totaal niet kende?


Bowlen dan maar… Niet dat ik er veel van bakte. Het kon me eigenlijk ook niet veel schelen hoeveel ik scoorde, zolang ik me maar amuseerde. Ik wou ook doodgraag dat de jongen met de lange blonde haren terugstuurde… En plots geschiedde het.. Ik kreeg een sms’je van een onbekend nummer. Dag hete Lien, we zoeken nog iemand voor onze quiz van vanavond. Kom je meedoen? Groetjes, de jongen met de lange blonde haren…

Ik was dolenthousiast! Het was dan toch zo hopeloos nog niet als ik wel dacht… Ik sms’te vlug terug dat ik aan het bowlen was, maar dat ik straks wel ging afkomen. Algauw kreeg ik antwoord dat ik welkom was.

Van goed bowlen kwam er niet veel meer terecht. Logisch, geluk in de liefde is ongeluk in het spel…

Volledig in spanning en opgewonden liep ik richting bungalow 710. Ik raapte al mijn moed bijeen en klopte aan. De eerste keer schenen ze het niet te horen…Maar bij de 2e keer mocht ik binnen. Het was ietwat overweldigend. Een bende van 11 volledig onbekenden gaapte mij aan. Ik werd bij de groep met minste leden gevoegd. Maurice, Jef en Iris waren voor een keer mijn teamgenoten. Achteraf bleek dat ik bij een studentenclub van de universiteit van Brussel terecht gekomen was. Stuk voor stuk wetenschappers, een vakgebied dat ik volledig niet beheers.

Met de blackbox kon ik me wel vermaken. Gewoon inschatten hoe mensen zijn terwijl ze je totaal niet kent.   Niets dat ik liever doe dan dat. Rond 2u gaf ik er de brui aan, na het bezorgde telefoontje van Christophe. Een relatie werd het wel niet, maar wel een onvergetelijke avond!

21:50 Gepost door Lien in Vrije tijd | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

Center Parks Spannend!

Gepost door: Rode Ridder | 21-02-07

*** Haha, hete Lien heeft daar het één en ander beleefd geloof ik! :p

Gepost door: Romina | 22-02-07

De commentaren zijn gesloten.