09-03-07

Corinne, have you seen?

Yo yo yo...

 

Man, 5 dagen al niet meer geschreven. Soms weet ik echt niet meer waar mijn hoofd staat de laatste tijd, want ik zit druk verwikkeld in persoonlijke zaken, schoolwerk enzo. Pfff. Het is niet altijd even simpel om mijn hoofd erbij te houden, en alles met evenveel enthousiasme te vervullen. Maar ik doe mijn best.

Ik heb nog niet verteld over Corinne Bailey Rae zeker? Ik heb er in geen geval spijt van dat ik ernaartoe geweest ben!

Het begon dus allemaal met Yves die zei dat hij tickets gewonnen had. Ik had mega veel zin om nog eens naar een optreden te gaan, en in de AB dan nog. Ik had nog nooit een zaalconcert gedaan, + ik kon haar bekendste single "Put your records on" wel appreciëren.

De treinrit naar Brussel was fijn. Eerst naar Gent, en dan zat ik nog in een coupé van de trein waar bijna niemand zat, en er wel 2 conducteurs zaten. Ik snapte de logica eventjes niet, maar soit. De trein naar Brussel was wel super mooi en modern. Ik begon al direct te zeveren dat ik een vriendinnetje ging zoeken voor Yves. In Brussel aangekomen moesten we nog de weg weten te vinden, wat ons in het begin tamelijk lukte, maar plots liepen we verkeerd. En plots waren we onze kaart kwijt, echt vreemd. Dus ik sprak maar een Brusselaar aan en vroeg waar de "Ancienne Belgique" was. De betweter corrigeerde mij en zei dat het de "AB" was. Ah, ok, AB dan. Maar door diezelfde betweter wisten we gelukkig wel de weg.

Aangekomen in de AB, had ik eventjes iets van "wow". Het was daar allemaal zo chique, precies voor mensen die geld teveel hadden. Ook het personeel aan de bar mocht er wel zijn ;-). De concertzaal zelf was  nog cooler. Zitplaatsen, balkon en open ruimte. Hier wou ik wel eens optreden.

Het voorprogramma was een kerel met een gitaar en een stem waarvan ik me de naam altijd moeilijk kan herinneren. -Jack Savoretti, dat was het!- Volgens mij heeft hij wel potentieel, maar moet hij gewoon nog doorbreken. Ofwel blijft hij eeuwig underground, geen idee. Hij had alleszins wel een gevoel voor humor. Mensen uit het publiek riepen "I love you", waarop hij antwoordde: "I might love you too". Hilarisch.

Maar de meesten in de zaal waren natuurlijk voor Corinne-onze goede vriendin- gekomen. Een madam met veel soul in zich. Ze begon haar set met "I'd like to" en praktisch al de nummers van haar cd passeerden de revue + enkele b-sides.

Ik heb één ding gedaan op dat optreden, en dat is: me volledig laten meeslepen door de muziek. Vooral Breathless en Enchantment vond ik sterk.  Trouble sleeping vond ik wat minder goed live. Ik hoorde het liever thuis.

Na het optreden raakten we weer eens de weg kwijt. Op alle mogelijke manieren werd de weg gevraagd: in het Duits en Frans. Nu weet ik eindelijk dat spoorweg Eisbahn is. :p Man, man. Heb ik gelachen met die Duitse toeristen. Maar de Franstalige securityman zei dat we best de metro namen. Zo gezegd, zo gedaan.

"La gare midi, s'il vous plaît?"

-Ah, c'est ligne 1A/B.

< ah, merci beaucoup.

Na een ticket kopen, vonden we het juiste spoor. Allez, de juiste lijn, maar de verkeerde kan. Ik had het door toen ik een metro zag vertrekken naar "Stockel". Hé, moesten wij niet die richting uit? Fuck!

Dus zat er niets anders op om nog eens te vragen of we wel goed zaten. Blijkbaar niet dus. Maar we wisselden van kant en namen de metro richting "Delta". Eindelijk waren we in "Gare midi". Oef.

Maar nu was er nog een bijkomend probleem. We vonden de stationshal maar niet, en de tijd drong om onze trein te halen. Het was looooooopen voor dood. Moest ik het verfilmen zou ik er dat liedje van Mission Impossible op geplakt hebben. In alle chaos passeerden we nog een straatmuzikant. Moest ik meer tijd gehad hebben had ik er zeker tegen gezeverd. Maar tot mijn grote verbazing raakten we in de stationshal. We hadden  niet veel tijd meer om onze trein te halen. Ik geloof iets van 4 minuten. Onze trein kwam aan op spoor 4. Nu nog het spoor vinden. In een flits zag ik een bordje met spoor 3, maar waar was 4? Ah daar!

Het was trappen aflopen, en op het spoor hadden we net nog wat tijd om onze go-pass in te vullen, en toen stond onze trein er al.

Op de trein mocht ik nog eens mijn Frans bovenhalen om uit te leggen waar de nachtbussen in Gent stopten. Het was eventjes tolk spelen, want een of andere kerel wist er alles van.

In Gent was er ook weer ambiance. Een bende supporters van cercle stapte de trein op. Ik roepte iets van "Bram Vanden Bussche", want dat is mijn neef. Zo had ik meteen hun aandacht. Het was super grappig en funny. Ik lachte me ziek. Man, man, man! Gesprekken dat je kunt hebben om halfeen 's nachts! En wat een openheid van die gast die voor me zat! Haha.

Ziezo, dat zat er dan ook alweer op. Best wel fijn.

 

 

 

 

13:30 Gepost door Lien in Muziek | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.