10-10-10

Leef je leven, en doe het goed

Ik ben een gelukkig mens. En ik ben daar heel dankbaar voor. Vandaag zag ik er een film over. Over gelukkig zijn met jezelf. Het meisje ging met zichzelf trouwen, omdat ze perfect gelukkig was, met of zonder man. Natuurlijk, zoals dat gaat in zo'n films, kwam ze dan net haar droomprins tegen etc etc.

Vele jaren heb ik mij in strijd gevoeld. In strijd met het leven. Wanneer de dingen niet volgens plan verlopen, ging ik me echt rot voelen. Nog altijd hoor, maar dat is toch al serieus geminderd.

Ik voel me ouder worden. Dat is misschien raar om te zeggen voor iemand van 22, bijna 23, maar het voelt gewoon zo. Is dat raar om te zeggen? Iedere leeftijd heeft zo zijn speciale sfeer. Het jeugdig enthousiasme van toen ik 18 was is al heel wat verminderd. Ik ben gewoon veel rustiger geworden in vergelijking met vroeger. Als ik de blogberichten van toen nalees, is het alsof ik de berichten van een ander mens lees (bij wijze van spreken). Die drang naar het nieuwe, originaliteit, een plaats op de wereld.. Je voelt het eraf druipen. Ben ik nu te serieus? Ik hoop van niet. Ik hoop dat ik heel mijn leven kan lachen om de domste dingen. Humor maakt het leven draaglijker. Daarom houd ik ook zoveel van comedies. Lachen is gezond en ontspannend. Het doet je na een slechte dag heel wat beter voelen. Humor is een wapen waarmee je mensen versteld kan doen staan.

Meer dan ooit heb ik tranen van het lachen of van ontroering. Meer dan ooit besef ik dat ik van mijn leven iets moet maken, nu ik nog de kans heb.

23:15 Gepost door Lien | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.