29-10-10

Straight to the point

Gisteren zat ik op café een sangria te drinken om mijn liefdesverdriet te verwerken. Na 2 sangria's met overheerlijk fruit kwam er een jongen naast me zitten die zich voorstelde als Juan-Andrès. Ik zei hem op de man af "Jongen, ik heb nu geen zin in toenaderingspogingen, ik kom net uit een lange relatie en heb tijd nodig om na te denken." "Ik wil je helemaal niet binnendoen", zei hij verbaasd. "Jij was gewoonweg het triestigste meisje van het hele café, dus besloot ik om je wat te troosten", beweerde hij.

Ik geloofde mijn eigen oren niet. Een jongen die gemerkt had dat ik er volledig doorzat, dat type was uiterst zeldzaam. Ik vertelde hem dus in geuren en kleuren over mijn vorige relatie en wat er allemaal gebeurd was. Hij luisterde aandachtig en stelde veel vragen uit interesse. Na het urenlange gesprek legde hij zijn kaarten op tafel "Mocht je helemaal hopeloos zijn, ik ben nog vrij. 'k Heb een goeie job en ben een lieve jongen."

Shiiiiiiit, we zitten niet op een datingssite aan 't surfen é, dacht ik. Wat een afknapper van formaat. Dat was zó fout. Ik had er al spijt van dat ik weer zo'n sukkel in vertrouwen had genomen.

Ik schrok wakker. De hete stoot van gisteren stond aan mijn bureau. How ironic can life be...


(Wordt vervolgd)

De commentaren zijn gesloten.