10-11-10

Nervous breakdown

Vanmorgen stond ik op met een houten hoofd, na dat nachtje feesten. De hottie lag nog steeds op mijn maag. De kerel van de discotheek zag er wel niet slecht uit, maar zijn kustalenten waren allesbehalve! Daar gingen we weer met hetzelfde oude liedje. Al mijn vrienden vertelden me "je verwacht er teveel van", "je moet dat niet forceren" ... Bla bla bla! Hadden zij makkelijk praten, met hun veilig leventje, bijna-gezinnetje... Aaaarg... pisnijdig werd ik ervan!

Op het werk liepen de dingen ook niet van een leien dakje. Ik raakte geen millimeter vooruit met mijn werk. Het was alsof ik in een oneindige spiraal van tegenslagen was terechtgekomen. Mijn benen voelden slap en ik had moeite om recht te staan. Op een gegeven moment werd het zwart voor mijn ogen.

5 ellenlange minuten later ontwaakte doornroosje uit haar slaap. De prins had haar een kusje (of liever: een cola) gegeven. Mijn ogen werden verblind door twee diepblauwe ogen. Ik kon meteen weer flauwvallen, maar dan van verstomming. Hij was zo b e a utiful. Het scheelde geen haar of hij was met mond-op-mond-beademing begonnen. Opeens ging er een belletje rinkelen: het was dien type van op de vergadering van vorige week maandag. Na de lunchbreak hadden we vreemd genoeg geen woord meer uitgewisseld, nu was hij mijn reddende engel! Voor alle duidelijkheid, je denkt waarschijnlijk dat er wat gebeurd tijdens die bewuste lunchpauze, maar nee hoor. We gingen gewoon uit eten in een gezellig restaurantje. Nothing more, nothing less. Nadien was de communicatie volledig tussen ons verbroken. 

Ik kon hem maar niet genoeg bedanken voor zijn redding. Dat werd dan maar nog eens gevierd met een lunchpauze, waarin er helaas weeeeeeeeeeeer niets gebeurde. Ik keek hem in zijn diepblauwe ogen en raakte er maar niet wijs uit hoe ik hem nu uit mijn hoofd zou kunnen krijgen...

 

 


De commentaren zijn gesloten.