03-12-10

Op het juiste spoor

De weken die erop volgden leken mij er echt te veel aan. Mijn concentratie was slap, 's nachts raakte ik moeilijk in slaap, om maar te zwijgen over de lelijke wallen onder mijn ogen die ik wanhopig hoopte weg te schminken. De bezoekjes van het takkewijf hielden maar niet op. Erger nog, het waren er soms drie per dag. In mijn schriftje begon ik alles neer te pennen. De frequentie van de bezoekjes, de duur, hoe haar haar eruit zag etc. Ik pijnigde er mezelf alleen nog meer mee, blijkbaar heb ik sadomasochistische trekjes. SM.. nee toch niet.

Het patroon van de bezoekjes begon toch te veranderen. Tot mijn grote vreugde werden die steeds minder en minder. Mijn geluk kon niet meer stuk. De frequentie begon uit te draaien op een constante, namelijk nul.

Ik begreep er niks meer van. Hadden ze misschien een andere plaats gevonden om af te spreken? Daarom kwam ik op het lumineuze idee om hem te achtervolgen tijdens de lunchpauze. Alles moest natuurlijk zo subtiel mogelijk gebeuren, en dat bleek geen makkie te zijn. Tegen mijn collega's loog ik dat ik er nood aan had om mijn benen eens wat te strekken, of dat ik toch zo'n zin had om nog eens te gaan windowshoppen. Alle uitnodigingen voor de lunch sloeg ik af. Mijn masterplan moest in werking gebracht worden.

Ik gedroeg mij als een heuse detective, hem schaduwen ging mij perfect af. Na een paar middagen had ik zijn routineus wandelingetje al door. Zijn leven ziet er eigenlijk nogal saai uit, moet ik toegeven. Iedere middag stopt hij bij de receptioniste om een praatje te slaan over het weer. Daarna gaat hij naar de lift, stopt zijn ipod in zijn oren en begint hij mee te lippen met de muziek. Vervolgens steekt hij haastig de straat over, hopende dat hij niet omver gereden zal worden en loopt naar de dichtsbijzijnde broodjeszaak. Eenmaal hij zijn broodje heeft (dat kan variëren qua tijdsduur) wandelt hij ietwat rustiger naar het parkje en mediteert op een bankje. Nadat zijn broodje op is kijkt hij verontrust op zijn horloge om zich dan snelwandelend naar het kantoor te begeven.

Tot mijn grote verbazing kon ik het takkewijf nergens bespeuren! Misschien verstopte ze zich in de lift in het terugkeren? Of misschien spraken ze enkel af na het werk? Ik stond voor een groot raadsel... Het viel mij ook op dat de bitch mij in de gang niet meer uitkafferde, maar me nijdig aankeek. Wat was er toch aan de hand???

Op een dag verliep mijn schaduwplannetje niet zo volmaakt als anders. De hete stoot week onverwacht van zijn pad af... in mijn richting dan nog wel. Ik probeerde nog aan hem te ontkomen, maar het was te laat... Hij had me al opgemerkt. Hopelijk had hij niets gemerkt van mijn stiekeme achtervolgingen.

"Hé, ik wist niet dat jij hier ook kwam tijdens de middag", sprak hij me aan. "Euh ja, soms heb ik wel eens nood aan wat frisse lucht ja, en waar kun je dat beter vinden dan buiten?" zei ik ontsteld. Ik had echt geen zin in deze conversatie. Het liefst van al had ik uitgeroepen dat ik hem een lekker ding vond en dat ik hem de kleren van het lijf wou rukken. Maar ik zweeg en draaide wat met mijn ogen in zijn richting. "Mooi weertje hé", zei ik lekker oppervlakkig. "Vrieskou en sneeuw vind jij een lekkere temperatuur?" lachtte hij me uit. "Je bent grappig, Lien." Wat haatte ik dat zinnetje. "Oh, je bent grappig". And so what? Dat moet ik altijd maar horen: je bent grappig. Maar nooit eens: ik zou je wel zien zitten, dacht ik teleurgesteld. Wat ben ik ermee dat ik grappig ben als ik niet eens een man durf aanspreken? Zucht. Hij had het al serieus verknald bij mij. We praatten wat over koetjes en kalfjes en toen we bij de lift waren zei hij ineens heel ernstig: "Ik zou je wel beter willen leren kennen, je lijkt me nog een toffe", klonk het uitnodigend.

"Heuh?" riep ik verbaasd uit. Had ik het wel goed gehoord? Dat klonk als een subtiele uitnodiging om te daten!Nee dat klonk niet als... dat was een uitnodiging om te daten. "Tomorrow, same time, same place?" bracht ik uit. "Yes, chief", grapte hij. Ik kon er even niet bij... het was me gelukt, en hoe dan nog wel... Verdwaasd vond ik de weg terug naar mijn bureau.  The game had begun.






De commentaren zijn gesloten.