13-11-10

Concurrentie

Mijn gevoelens voor de hete stoot werden met de dag groter en groter. Alleen van zijn kant kwam er geen respons. Hoewel ik dat allemaal doorhad, bleef ik maar proberen. Mijn werk schoot beter op, want hoe minder tijd ik aan mijn werk besteedde, hoe meer ik had voor de knapperd. Ik vroeg mij af of het wel zin had om constant te blijven moven. Misschien moest ik de kerel gewoonweg een tijdje negeren, hopende dat hij dan naar mij toe zou stappen voor een date. Mijn bureau raakte vol met Fancy's, Flairs, Joepie's, Glamour Girl's... De middagpauzes besteedde ik met het lezen van "daten voor dummies".

Hoe meer pogingen ik waagde, hoe kleiner ik me ging voelen. Mijn baas snapte niet goed wat al die tijdschriften daar deden. "Cursorische lectuur", was mijn antwoord. Door het azen op mijn doelwit verloor ik enkele dingen uit het oog, onder andere: de concurrentie. De babe van het tweede verdiep met rijkelijk gevulde boezem had blijkbaar ook een oogje laten vallen op het lekkere dier. Het begon redelijk op te vallen dat ze hem "toevallige" bezoekjes kwam brengen, leunende over zijn bureau, zodat de stakker niets anders kon dan in haar decolleté te gluren. Haar minirokjes en zonnebankbruine benen werden steevast gecombineerd met witte of zwarte naaldhakken. Daarenboven was haar glimlach zo fake als die van in de tandpastareclames.

Ik had haar niet zo graag. Nee, ik had een grondige hekel aan dat takkewijf. Ze dacht echt dat ze de koningin van het bedrijf was! Het feit dat ze perfect tweetalig was (op papier dan toch) had haar in een hoge positie gebracht. Ik kon mijn afgunst voor het schepsel moeilijk verbergen. Ook zij zag me niet meteen zitten als vriendin en dat kon ik goed genoeg merken! Voor haar collega's had ze telkens snerende opmerkingen klaar als iets niet in orde was. Wat deed zij in godsnaam bij die hete stoot? Het leven is niet eerlijk, zuchtte ik. De slechte meisjes krijgen altijd de leuke jongens. Waarom ben ik zo lief? Kan ik ook niet eens de bitch uithangen ofzo?

Ze zat ondertussen al een uur in zijn bureau(of liever: eronder). Hoelang kan een vrijpartij duren, dacht ik ontredderd. Ik was verloren. 16u50 zag ik haar buitengaan. Haar rokje was gekreukt en haar haar zat nog in de war. Zolang kan een vrijpartij dus duren. De knapperd kwam ook naar buiten en werpte mij een meewarige blik toe. Ik kon hem zien denken "oh ma meiske toch ge zult wel een ander vinden, zo'n schoon kind gelijk gij". Ik kon hem wel een mep verkopen. "Vuile klootzak" riep ik uit. Hij negeerde het en de teef die hem binnengedaan had kwam naar mij toe "Wat is er, beetje teveel werkdruk, meiske, ma ge moet u da ni aantrekken, ge moet ontspannen gelijk wij!" "Ok ja" zei ik. "Volgende keer ist aan mij om zijn broek af te trekken, smerige teef!" Alle hoofden draaiden zich in mijn richting. Ontzet liep ik naar buiten, ik kroop in een hoekje en begon uit het diepste van mijn hart te huilen. Mijn wraak zal zoet zijn.


10-11-10

Nervous breakdown

Vanmorgen stond ik op met een houten hoofd, na dat nachtje feesten. De hottie lag nog steeds op mijn maag. De kerel van de discotheek zag er wel niet slecht uit, maar zijn kustalenten waren allesbehalve! Daar gingen we weer met hetzelfde oude liedje. Al mijn vrienden vertelden me "je verwacht er teveel van", "je moet dat niet forceren" ... Bla bla bla! Hadden zij makkelijk praten, met hun veilig leventje, bijna-gezinnetje... Aaaarg... pisnijdig werd ik ervan!

Op het werk liepen de dingen ook niet van een leien dakje. Ik raakte geen millimeter vooruit met mijn werk. Het was alsof ik in een oneindige spiraal van tegenslagen was terechtgekomen. Mijn benen voelden slap en ik had moeite om recht te staan. Op een gegeven moment werd het zwart voor mijn ogen.

5 ellenlange minuten later ontwaakte doornroosje uit haar slaap. De prins had haar een kusje (of liever: een cola) gegeven. Mijn ogen werden verblind door twee diepblauwe ogen. Ik kon meteen weer flauwvallen, maar dan van verstomming. Hij was zo b e a utiful. Het scheelde geen haar of hij was met mond-op-mond-beademing begonnen. Opeens ging er een belletje rinkelen: het was dien type van op de vergadering van vorige week maandag. Na de lunchbreak hadden we vreemd genoeg geen woord meer uitgewisseld, nu was hij mijn reddende engel! Voor alle duidelijkheid, je denkt waarschijnlijk dat er wat gebeurd tijdens die bewuste lunchpauze, maar nee hoor. We gingen gewoon uit eten in een gezellig restaurantje. Nothing more, nothing less. Nadien was de communicatie volledig tussen ons verbroken. 

Ik kon hem maar niet genoeg bedanken voor zijn redding. Dat werd dan maar nog eens gevierd met een lunchpauze, waarin er helaas weeeeeeeeeeeer niets gebeurde. Ik keek hem in zijn diepblauwe ogen en raakte er maar niet wijs uit hoe ik hem nu uit mijn hoofd zou kunnen krijgen...

 

 


08-11-10

Dancing in the dark

Het vrijgezellenbestaan leek op het eerste gezicht nogal erbarmelijk te zijn, maar algauw kon ik er de voordelen ervan ontdekken. Mijn herwonnen vrijheid liet mij toe om meer tijd met vrienden te spenderen. Niet dat ik dat niet kon in een relatie, maar het was toch anders.

Vorige zaterdag waagde ik weer eens wat pasjes op de dansvloer. Het werd een echte ladies night. Mijn vriendin was al uren op voorhand naar mij thuis gekomen om elkaar samen op te tutten. Mijn nieuwste kleedje moest immers uitgeprobeerd worden! We begaven ons eerst naar het dichtsbijzijnde frietkot, om een bodempje te leggen. Ik was blij dat ik niet gauw verdikte (lees: helemaal niet), maar verkoos toch om niet te veel vettige brol te verorberen. De oude venten in de frituur leken ons allemaal aan te gapen. Een of andere dronkaard wou per se mijn aandacht wekken. Ik besloot om er vooral niet op te reageren. De café's zaten halfvol, de normale standaard voor een zaterdagavond. Het volk in de café's was toch allesbehalve interessant. Misschien gingen we naar de verkeerde plek op het verkeerde tijdstip, ik weet het niet.

In de discotheek bleek het volk toch al wat beter mee te vallen. Overal om me heen waren er mannen met hemdjes en vrouwen met kleedjes. Er was er ene bij waar ik mijn blik toch niet van kon houden. Mijn staarmodus stond weer op "on". Ik knipperde verlegen met mijn ogen. Hij zag er niet zo heet uit als de "interessante jongen", maar had toch wel iets speciaals in zijn ogen. Mijn luchtbel werd geprikt toen ik merkte dat een meisje hem passioneel begon te kussen. Typisch, dacht ik. Hangt er ook al een vrouw aan vast zeker. Daar wou ik absoluut niet tussen komen. Noch had ik zin om de eerste stap te zetten, ze moesten mij maar rond hun vinger draaien (als ik erop inging tenminste). Uit wanhoop bestelde ik maar nog eens een cocktail om wat losser te komen. Het hielp blijkbaar en de muziek bleek ook te beteren, het podium was van mij! Ik merkte dat een paar lelijkaards dichter bij me kwamen te dansen. Oh nee, weeral aantrek van de verkeerde.

De knapperd van daarnet was dichter bij mij komen dansen. Blijkbaar had hij me opgemerkt! Nu was het tijd om mijn kans te wagen... Ik voelde hoe zijn hand naar de mijne greep. Hij bukte zijn hoofd lichtjes voorover en begon me te kussen! Het smaakte walgelijk. Ik deed mijn best om niet te kotsen. Blijkbaar was hij echt geen zo'n goede kusser. 2 seconden later besefte ik dat hij daarnet nog iemand anders vasthad, niet diezelfde van in het begin van de avond echter.. De vuile player! Ik voelde me rot en nog wanhopiger dan in het begin van de avond...