23-01-11

De anticlimax

Waarom kon hij zo goed kussen? Oh wat een genot, wat een genot. Ik was zodanig onhandig dat ik per ongeluk mijn ice tea omver kieperde. Het rode tafelkleed absordeerde het goedje. "Het is niet erg", fluisterde hij me zachtjes toe. Liefdevol streelde ik over zijn wangen, die aanvoelden als fluweel. Ik kon niet geloven dat het mij eindelijk gelukt was. Zijn ogen waren als blauwe vijvers waar ik zachtjes in verdronk. Ondertussen was ik op zijn schoot beland en de mensen in het restaurant gaapten mij een beetje raar aan. Het kon mij allemaal niet schelen. Ik had er reden toe om te tonen dat hij van mij was. Terrein afbakenen noemen ze dat. Plots schrok hij op en keek vluchtig op zijn horloge. "Oh nee, zo laat al, en ik moet mijn deadline nog halen!". "Sorry, ik moet ervandoor", verontschuldigde hij zich. Hij liet me achter in het restaurantje met een briefje van vijftig. "Voor de rekening", voegde hij eraan toe. Voor ik het goed en wel besefte was hij al de deur uit.

Verbouwereerd zat ik aan mijn tafeltje na te denken. Was ik niet goed genoeg misschien? Zijn plotse vertrek had mijn luchtbel een beetje doorpri!kt. Ik besloot om zo vlug mogelijk de rekening te bestellen en mijn biezen te pakken. Wat zag ik toch in die vent? Ik was tenslotte maar een klein garnaaltje met een gemiddelde job, aan zijn status kon ik nooit tippen. Maar misschien is dat net wat zo'n mannen nodig hebben, het gevoel dat ze belangrijk zijn en hun vrouw kunnen onderhouden. Het schijnt zelfs dat succesvolle vrouwen mannen angst inboezemen, hetzelfde geldt voor modellen. Onaards knap zijn is niet altijd een zege. Het clichébeeld dat de man meer moet verdienen dan de vrouw zit er onbewust nog heel goed ingebakken. Ik vraag me af wat de beste basis is voor een relatie: een succesvolle man of een succesvolle vrouw. Of misschien beide? Het is een raadsel waar ik de oplossing nog niet voor gevonden heb. De kelner was al gearriveerd met de rekening en ik betaalde hem een fikse fooi. Ik pakte mijn boeltje en ging terug naar kantoor, nadromend van zijn kus.



 


11-01-11

Blauwe vijvers

Ik ging zweven als op een wolkje. Ik merkte dat ik mijn adem inhield. Ik had vlug door hoe nerveus hij wel was, zijn neusvleugels trilden een beetje. Eigenlijk vond ik het best nog wel schattig. Toch vreemd voor zo'n man die anders bleek te blaken van het zelfvertrouwen. Zijn colgate-tandpasta-smile deed me rillen. Hoe deed hij het toch telkens opnieuw? Nochtans was ik niet bepaald het type dat op zo'n jongens viel. Maar hij was blijkbaar knap genoeg om elke vrouw te bekoren! Hoeveel vrouwen zou hij al gehad hebben? dacht ik. Honderd, tweehonderd? Of hij moest er toch tenminste al zoveel afgewezen hebben! Maar zoals ze zeggen, schijn bedriegt en niets is wat het lijkt. Maar op dat moment was ik nog te naïef om dat allemaal te beseffen...

"Zullen we dan maar?" nodigde hij me uit. Hoe rapper, hoe beter, dacht ik bij mezelf. Hij koos een miserabel restaurantje uit qua uitzicht. Ik walgde van het interieur. Desondanks genoot ik van zijn gezelschap. Ik bevond mij in gedachten aan een groot meer en we waren aan het picknicken met de stralende zon op onze rug, wachtend op de zonsondergang. Plots schoot ik wakker uit mijn dagdromen. Het was de serveerster die vroeg wat ik wou om te drinken. Euhm een ice tea dan maar. Hij bestelde hetzelfde. Kopiegedrag, hmm hij wil me duidelijk het hof maken. Het interesseerde me niet veel wat ik ging eten. Ik had zin in lasagne, een van mijn lievelingsgerechten die me steeds blijft verbazen. Het maakt me niet uit of het uit een pakje komt of vers is, ik eet het altijd met plezier op! Lasagne bolognaise dan maar. De knapperd verkoos penne met balletjes in tomatensaus. "Ook een voltreffer", becomplimenteerde ik hem.

Hij weidde uit over zijn gezinsleven, zijn broer en zijn oudere zus die in Spanje woonde. Ze had daar een appartementje in Jerez-de-la-frontera. Yes, Spanje! Nu was het mijn moment om te scoren! Ik had meteen een onderwerp waarop ik kon voortbouwen. Ik vertelde hem hoe gepassioneerd ik was door het land en de taal, en over mijn rondreis door Spanje van vorig jaar. Ik was gestart in Santander (in het noorden) om dan door te reizen naar Barcelona, Madrid, Sevilla, Valencia... Het zuiden sprak mij het meeste aan omdat de mentaliteit door zo chill was en het klimaat super goed. Helaas had ik er geen bruin velleke aan overgehouden, maar wel hopen vrienden en ervaringen om nooit meer te vergeten. Ik merkte hoe intens hij luisterde naar ieder woord dat er uit mijn mond kwam. Ik merkte ook hoe we steeds meer en meer over de tafel aan het leunen waren... We kopieerden blijkbaar elkaars zithouding. Ik kon me nauwelijks concentreren op mijn lasagne want ik voelde hoe er plots een hand langzaam over mijn bil gleed... toen onze gezichten één centimeter van elkaar verwijderd waren kon ik mij niet meer houden.

We kusten. En we kusten zo intens dat ik me zelfs niet meer herinner wie er nu begonnen was...