13-03-11

Memories of Spain

Vannacht had ik bijna niet kunnen slapen van de zenuwen. ’s Ochtends vroeg checkte ik nog eventjes of ik alles mee had. Een vlugge knuffel aan mijn moeder en dan de auto in. Mijn vader, mijn vriend ik wachtten op de trein in Lichtervelde. We hadden water en eten mee, maar ik had geen honger van de stress. Ik bleef maar dicht aanleunen tegen mijn vriend. Een trein missen was nu wel het laatste wat ik kon gebruiken. Maar gelukkig was dit alles niet het geval. Een kerel op de trein ging ook naar de luchthaven, namelijk om op zakenreis te gaan naar China. China, wat ver, dacht ik. Wat valt er daar te beleven behalve eten met stokjes?

Toen ik aankwam op de luchthaven begaf ik mij naar de check-in van Iberia. Mijn rugzak woog loodzwaar. Achter me stonden enkele mensen die op groepsreis gingen naar Cuba. Wat leuk, dacht ik. Door via Madrid te vliegen moeten de tickets vast heel wat goedkoper zijn. Toch bleef ik zenuwachtig. De hostess was Spaanstalig maar sprak ook Nederlands. Ik stond erop in het Spaans te praten. Praten, dat was immers de beste oefening.

Ik hield mijn vriend nog zolang vast als ik maar kon. Ik zat met zenuwen om alleen te vliegen, maar tegelijkertijd was ik ook wel benieuwd wat er mij te wachten stond in het verre Spanje. Ik wou op tijd mijn bagage laten controleren, had helemaal geen zin om mijn vlucht te missen. Aan de laatste controlepost nam ik afscheid van mijn vriend. Ik voelde een immens verdriet maar kon niet wenen. Met een dubbel gevoel ging ik vooruit. Ik herinnerde me de luchthaven veel groter dan hij was. OK, hij was wel groot maar ik kon alles gemakkelijk terugvinden. Al snel baande ik mijn weg naar mijn gate. Daar wachtte ik op een van de bankjes. Mijn hoofd dwaalde af naar een meisje die er ook alleen zat. Ze zag er een beetje Spaans uit dus besloot ik haar aan te spreken. Ze kwam van Colombia en woonde in België. Ze vertelde me dat ze hield van België en de mensen. Ook kwam ik te weten dat het in Colombia niet zo erg is als iedereen wel zegt. “Op het platteland is het gevaarlijker dan in de stad.” Ik hoopte dat ze gelijk had, want dan zou ik een reisje naar Colombia wel eens overwegen. Het feit dat ik iemand “kende” deed me al wat geruster voelen. Ik vond haar Spaans heel helder en goed verstaanbaar. Haar vriend was blijkbaar niet van de domste, want hij sprak ook vloeiend Spaans volgens haar. Ze hadden elkaar leren kennen toen hij op vakantie was naar Colombia. Daarenboven hadden we dezelfde leeftijd. In het vliegtuig konden we jammer genoeg niet samen zitten. We hadden beiden een plaatsje gekregen aan het raam. Naast mij zat een Spanjaard met zijn knappe (blonde) vrouw. Ik vroeg mij af of het geblondeerd of echt was. Ik deed mijn oordopjes in om geen last te hebben van mijn oren. Het hielp mij enorm. Het landschap vanuit mijn raampje was op sommige momenten oogverblindend. Zo vlogen we op een moment boven de oceaan. Wauw, ik wil de Spaanse kust bezoeken, droomde ik. Mijn droom werd verstoord door de hostess die mij een drankje aanbod. “Een cola graag”, antwoordde ik. Cola was goed voor een energieloze slappeling als ik. Ik had geen zin om een maaltijd te bestellen omdat ik het overprijsd vond. Ook ben ik niet echt iemand die graag eet op het vliegtuig. Ik probeerde wat te lezen maar kon er mijn gedachten niet bij houden. Ik bleef maar dromen over Spanje. Mijn geduld werd beloond toen we begonnen te landen. Een waam van euforie ging over me heen. Madriiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiid! Zelfs de luchthaven vond ik boeiend. Vreemd hé? Ik was opgelucht dat ik eindelijk in “Madrid” was. Hier had ik maanden naar verlangd, van gedroomd... en nu was het werkelijkheid! Helaas werd mijn geduld weer op de proef gesteld bij het wachten op mijn bagage. Gelukkig had ik maar één koffer bij mij, wat alles veel makkelijker maakte. Na een halfuur wachten (wat lang is) kreeg ik dan toch mijn koffer in handen. Ik kon niet wachten om mijn nieuw appartement te zien! Hoe zou het eruit zien? Hoewel ik al foto’s op het internet had gezien was ik nog altijd heel nieuwsgierig. Aan een infostandje bemachtigde ik een metroplannetje van Madrid. De meneer vroeg mij van welk land ik afkomstig was. Toen ik heel verbaasd “Bélgica” antwoordde, legde hij mij uit dat ze een lijstje bijhielden van welke landen de klanten kwamen. Ik had er toch maar mijn bedenkingen bij. Misschien zei hij dat wel tegen elke vrouw die hij zag zitten! Die Spanjaarden toch. Met een glimlach begaf ik mij naar de metro. Ik, helemaal niet gewoon om de metro te nemen, laat staan een metroticket te kopen sukkelde toch even met dat automaatgedoe. Ik vroeg aan de omstaanders welk metroticket ik het beste zou nemen om naar het centrum te gaan. Blijkbaar moest je slechts 2 euro betalen, wat ik niet veel geld vond. Wat ik wel erg vond, was dat er een taks was omdat je van de luchthaven kwam. Ik zag er het nut niet echt van in. Nuja, het was nog altijd goedkoper dan een taxi. De meneer had op mijn plannetje aangeduid welke route ik het best nam. Ik ben hem er nog altijd dankbaar voor, want zonder de tips zou ik waarschijnlijk veel gesukkeld hebben. En sukkelen met mijn bagage was nu het laatste wat ik wou.

16:31 Gepost door Lien in Algemeen, Vrije tijd | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.