23-05-11

Te quiero... Tarragonaaaaaaaaaaa!

In mijn leven heb ik nog niet veel grote liefdes gekend. Ik wil je echter vertellen over Spanje, de grootste liefde die ik tot nu toe gekend heb (buiten mijn lief dan). Op 7 mei had ik weer de kans om dit super coole landje te bezoeken! Dat doe je natuurlijk zonder je lief, want ja, je "bedriegt" je lief toch ook niet waar hij erbij staat? Beetje raar verwoord misschien maar, mijn lief "bedriegt" mij ook met zijn mountainbike, en dan ben ik liever niet in de buurt... Hmmm.

Zo kwam het dat ik het vliegtuig nam (alleen), ik ben een grote meid ondertussen, ik kan wel tegen een stootje. De hostessen die mij in het Engels of Frans aanspraken verplichtte ik meteen om mij in het Spaans aan te spreken. Mijn vlucht zou 2 uur duren en ging richting Barcelona. Ik was erg blij dat ik een directe vlucht had en niet moest overstappen. Rond 17u45 landde ik in Barcelona. Mijn oren hadden het er erg moeilijk mee. Halfdoof stapte ik uit het vliegtuig. Er zaten weinig sympathiek-ogende mensen aan boord dus ik hield mij maar gedeisd. Van de shock herinnerde ik mijn pincode niet meer, waardoor ik 3x miste... Dit leidde ertoe dat ik na het nemen van mijn aerobus (tot op Plaza de Catalunya) mij naar de "Movistar" begaf. Mijn oren deden nog steeds super veel pijn en ik kon bijna geen Spaans meer spreken. Met handen en voeten legde ik uit dat ik graag mijn sim-kaart wou laten deblokkeren... "Vanuit Spanje kunnen wij daar niets aan doen", luidde het. Ik wist al wat er mij te doen stond: de goedkoopste Spaanse gsm kopen om toch maar ietwat bereikbaar te zijn. Klein meisje in de grote stad begaf zich naar de jeugdherberg. De receptionist had een rothumeur omdat de lift niet werkte. Ik kon kiezen welke kamer ik wou: die op het 5e verdiep of die op het 2e. De keuze was gauw gemaakt toen ik wist dat de lift niet werkte. Het tweede natuurlijk!

Ik kwam de kamer binnen en er lag een meisje te slapen. Ik was bang dat ik haar stoorde. "Hablas español?" vroeg ze. "Ja", zei ik. Het meisje bleek uit Argentinië te komen en wekte bij mij een goede indruk. Ze had al in Andorra gewerkt deze winter omdat de situatie in Argentinië erg slecht was. We besloten om samen kebab te eten (niet erg Spaans, ik weet het) omdat dat in Argentinië niet bestond. Het leuke was dat we van hetzelfde geboortejaar waren! Na de kebab gingen we om tapas op de ramblas. Ik trakteerde mezelf met een glas cava om mijn goede aankomst in Barcelona te vieren. Erg laat maakte ik het niet, want ik was moe van het reizen en mijn oren deden nog steeds zo'n pijn. Haar familie was ook erg sympathiek tegen mij en we besloten om de volgende dag samen op te trekken. Slaap deed zo zijn wonderen, zo bleek later.

21:55 Gepost door Lien in Vrije tijd | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.