29-06-11

Mijn familie uit Brazilië

Het leven zit vol verrassingen, en mijn reisje naar Tarragona was er ééntje van. Een aangename verrassing, weliswaar. Mijn verwachtingen stonden op nul, zo kon de teleurstelling niet al te groot zijn moest het toch tegenvallen...

Na een hectische treinrit van Barcelona naar Tarragona (ik moest namelijk 2x overstappen omdat ik mij van trein vergist had) raakte ik aan de praat met een Afrikaan die zo vriendelijk was om mijn bagage te dragen! In België moeten wij daar om smeken, daar doen ze het gratis en met de glimlach. In het hotel vroeg ik welk appartement hoorde bij de familie "Castro". Het was E8. Toen ik aan de deur belde, deed er niemand open. Hopeloos plofte ik mij neer aan de deur van het appartement, hopend dat mijn gastvrouw snel terug naar huis kwam.

Na een halfuurtje was ze er nog steeds niet, ik besloot om nog eens aan te bellen, je weet maar nooit.. Hoorde ik daar gestommel?! Ja! Er was iemand thuis, maar blijkbaar had zij de bel niet gehoord! Mijn vriendin had mij al laten weten dat haar moeder aangekomen was en dat ze misschien eventjes de stad inging.. Ze was blijkbaar blij mij te zien. Er was nog een probleem, een taalprobleem. Dit mevrouwtje kon enkel Portugees.. maar met een beetje traag Spaans te praten moest het ook wel lukken.. Het was voor mij een hele uitdaging om te communiceren, maar dat deerde mij niet. Ze oogde vriendelijk en zei me dat ik een douche mocht nemen. Ik was waarschijnlijk wel moe van het vele reizen.

Na mijn douche zouden we naar de supermarkt gaan, alleen had zij door de jetlag echt geen benul van tijd.. het was 22u 's avonds en alle winkels waren dicht! Mijn gezellin stelde voor om een pizza te gaan eten. We vonden het allebei jammer dat Marcelle er nog niet was.. en dat allemaal door een examen, die dan toch niet bleek door te gaan.. Dikke pech dus. Haar zoon die in Australië woonde zou ook nog aankomen, wist ze te vertellen. Ze wist echter niet goed wanneer. Vanavond om 22u ofzo. Ik was er zeker van dat er geen bussen meer zouden lopen naar Tarragona, maar wou haar de hoop niet afnemen. De kans dat hij midden in de nacht toekwam was bijzonder klein...

Haar zoon ging komen en dat mocht de receptie weten! Ze keek er duidelijk erg naar uit. Ik snapte niet goed waarom totdat hij 's middags toekwam.. Wat een emoties! Ze hadden elkaar duidelijk gemist! Het was tijd voor hen om wat bij te praten.. het was ergens wel een opluchting dat hij Engels kon, nu kon ik eindelijk deftig communiceren!

Op weg naar het strand kwamen we wel Belgen tegen zeker!! Van West-Vlaanderen dan nog wel! Het grappige was dat dit kwam doordat Leo (de zoon) "Messi" aan het roepen was naar een klein "West-Vlaams" gastje. Ik hoorde de moeder van het kleine ventje zeggen "Wa zegt diene meneere wel, é?" Mijn mond viel open van verbazing. "Ziej gieder ier wok me ne bus?" zei de moeder van het kindje. "Euh nee, ik ben hier met een paar Brazilianen", was mijn antwoord. Dat was waarschijnlijk niet meteen een antwoord dat binnen haar verwachtingen lag.

Ik werd al heel snel omgedoopt tot "Lily", wat ik echt niet graag hoorde. Aan het strand gingen de gesprekken over liefde, gelukkig zijn, mooie uiterlijke kenmerken... (dit is toch wat ik ervan begreep). Ik werd stilaan gewend aan de Portugese klanken. Het was lekker warm weer en ik werd in het zoutige, koude water gesleurd!

Het avondeten was paëlla, in een locaal restaurantje. Kwalitatief goed genoeg voor 12 euro. We werden bediend door een vriendelijke "Chilena". Ik leerde wat bij over Brazilië & Australië. Altijd fijn om nieuwe culturen te ontdekken. Ook vertelde ik wat over mijn landje vooral over het overheerlijke bier en de chocolade...

 

Ik voelde me al helemaal thuis, en dat vanaf dag 1... Het kon alleen maar verbeteren!

23:00 Gepost door Lien in Vrije tijd | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.