20-11-11

Chris Pine ... so divine!

Weet je, eigenlijk ben ik echt geen Star Trek-fan en ik denk ook niet dat ik er ooit een zal worden. Kijken naar zo'n film is voor mij een hele marteling.

Maar toen kwam mijn reddende engel... Kirk aka Chris Pine! What a hotie! Mijn tv-avondje was plots niet meer zo vervelend. Met zijn haar langer zou hij qua uiterlijk wel eens kunnen beantwoorden aan mijn omschrijving van "de gs_chris_pine_090204_m.jpghete stoot", de niet-bestaande, perfecte man waar elke vrouw van droomt.

Want wie kijkt er nu niet graag naar hete mensen op tv, op straat, in de supermarkt, in de discotheek?


Waarom zijn we zo geobsedeerd door schoonheid? Het maakt letterlijk ons leven mooier. Maar wat is mooi? En wat is lelijk? Het is allemaal zo subjectief.


Wat zeker is, is dat schoonheid ons raakt, ons doet glimlachen en het leven mooier maakt.

11-07-11

Carrie

De laatste tijd heeft Carrie last van liefdesperikelen. Ik begrijp haar wel, want de jongens in haar omgeving maken het er niet gemakkelijk op. De wispelturigheid druipt ervan af. En dit allemaal terwijl Carrie haar shopverslaving probeert te temperen...

Wat wil je ook, na een relatie van anderhalf jaar met een hete blonde stoot van een jaar of 25, knap lichaam, gespierd, helblauwe ogen en een gepeperde bankrekening. Ze zagen elkaar wekelijks, maar daar maakte zij geen probleem van. Hij had veel over voor zijn carrière als advocaat in Brussel en daardoor moest hij vaak overnachten op kantoor. In januari maakte hij echter een eind aan hun relatie omdat hij vond dat hij zich veel te veel moest concentreren op zijn carrière in plaats van op haar. Ook de afstand speelde hem wat de parten. Ze was er kapot van. .  Tientallen zakdoeken werden volgesnikt in haar slaapkamer, terwijl ze haar dvd's van "Sex and the city" zwartdraaide. Haar droom van de vele shoppingtrips naar Londen, villa met inloopkleerkast en haar talloze handtasjes van Louis Vuitton konden nog een eindje op zich laten wachten...

Carrie begon de breuk pas een beetje te verwerken toen ze op een dag closer werd met Manuel, een man van een jaar of 30, geen carrièreman maar een gewone werkmens die een baantje had in de Gamma. Ze konden meer tijd voor elkaar vrijmaken, maar toch ontbrak er iets. Manuel was misschien wel uit hetzelfde hout gesneden als Carrie, maar meer dan goede vriendschap was er niet. Na een korte relatie besloten ze om uit elkaar te gaan. Ze pinkte nauwelijks een traan weg bij het lezen van zijn laatste berichtje.

Het beeld van de blonde stoot bleef maar op haar netvlies hangen. Na al die maanden zonder contact was ze hem nog steeds niet vergeten. Iedereen in haar omgeving vond dat het tijd was voor actie. Ze besloot haar stoute schoenen aan te trekken en hem te verrassen na zijn werk in Brussel...

16-03-11

Da's pas een lekker gerechtje

Bij iedere friet hoort zijn sausje, bij elke lasagne hoort een oven, op elke pot past een deksel, in elke korf hoort een bijtje. Waar was ik weer? Bij Sergio Herman! Hij is toch zo'n lekker gerechtje! Ik zou wel eens zijn pot willen aflikken (ofzo). Euh nee. Toch niet.

Onze teergeliefde Sergio is niks vergeleken met dien andere hete stoot daar van op restaurant. Ik had nog de nasmaak in mijn mond en durfde niet te eten, uit angst om de smaak te verliezen. Nu ik eindelijk de smaak te pakken had van het verleiden kon mijn geluk niet op. I wanted him for breakfast, lunch and dinner!

Sorry, Sergio. Je mag dan wel een boel hevige vrouwelijke fans hebben, maar bij jou krijg ik de smaak toch niet te pakken. Zou ik het wijten aan je ietwat vreemde accent? Mijn voorkeur gaat naar jongens met een West-Vlaamse, Oost-Vlaamse of Leuvense tongval. Hoe dat komt, weet ik ook niet. Natuurlijk liggen de West-Vlamingen in de bovenste schuif! Gents kan ook wel sexy zijn. Of Leuvens. Sommige stemmen van mannen zijn zo sexy. Voor mij is de beste radiostem die van Tomas De Soete. Ik hou ook wel van het plat West-Vlaams. Het mag niet te plat zijn, maar als het te veel naar het AN neigt vind ik er ook weer niks aan.

Nu, die hete stoot kwam uit Gent. Gentenaars hebben zo'n leuke Franse r die ze stevig over hun tong laten rollen. Zijn Gents was niet te plat, maar je kon er nog duidelijk dialectische invloeden uithalen. Mmm ik droom al weg van zijn stem alleen! Er was een probleem: hij was een collega en ik was bang dat het op niets zou uitdraaien... Zou het mijn carrière in de weg staan? Dat was nog maar de vraag...

15-02-11

Mr. Deadline

Terug aangekomen op kantoor hield ik mijn adem in van de spanning. Zouden ze iets gemerkt hebben? "Ze", dat sloeg op mijn hele entourage. Angstvallig draaiden mijn ogen van links naar rechts. Mijn handen waren klam van het zweet. Mr. Deadline zat waarschijnlijk naarstig te werken in zijn kantoortje. Ik kon nu toch niet binnenkomen om goeiendag te zeggen, dat zou té veel opvallen. Toch kromp mijn maag ineen alsof ik iets gedaan had die echt niet door de beugel kon. Ik zette mij aan mijn bureau en probeerde mij te concentreren op het werk dat ik nog te verrichten had.

Mr. Deadline verroerde van de hele namiddag niet meer. Zelfs een mailtje was teveel. Goh, wat is het toch een saaie peet, zuchtte ik. Waar was ik ook alweer op gevallen? "The perfect guy" leek ineens zo perfect niet meer. Ik had me vooral blindgestaard op zijn looks en zijn perfecte cv, maar wat zat er nog méér achter hem?


23-01-11

De anticlimax

Waarom kon hij zo goed kussen? Oh wat een genot, wat een genot. Ik was zodanig onhandig dat ik per ongeluk mijn ice tea omver kieperde. Het rode tafelkleed absordeerde het goedje. "Het is niet erg", fluisterde hij me zachtjes toe. Liefdevol streelde ik over zijn wangen, die aanvoelden als fluweel. Ik kon niet geloven dat het mij eindelijk gelukt was. Zijn ogen waren als blauwe vijvers waar ik zachtjes in verdronk. Ondertussen was ik op zijn schoot beland en de mensen in het restaurant gaapten mij een beetje raar aan. Het kon mij allemaal niet schelen. Ik had er reden toe om te tonen dat hij van mij was. Terrein afbakenen noemen ze dat. Plots schrok hij op en keek vluchtig op zijn horloge. "Oh nee, zo laat al, en ik moet mijn deadline nog halen!". "Sorry, ik moet ervandoor", verontschuldigde hij zich. Hij liet me achter in het restaurantje met een briefje van vijftig. "Voor de rekening", voegde hij eraan toe. Voor ik het goed en wel besefte was hij al de deur uit.

Verbouwereerd zat ik aan mijn tafeltje na te denken. Was ik niet goed genoeg misschien? Zijn plotse vertrek had mijn luchtbel een beetje doorpri!kt. Ik besloot om zo vlug mogelijk de rekening te bestellen en mijn biezen te pakken. Wat zag ik toch in die vent? Ik was tenslotte maar een klein garnaaltje met een gemiddelde job, aan zijn status kon ik nooit tippen. Maar misschien is dat net wat zo'n mannen nodig hebben, het gevoel dat ze belangrijk zijn en hun vrouw kunnen onderhouden. Het schijnt zelfs dat succesvolle vrouwen mannen angst inboezemen, hetzelfde geldt voor modellen. Onaards knap zijn is niet altijd een zege. Het clichébeeld dat de man meer moet verdienen dan de vrouw zit er onbewust nog heel goed ingebakken. Ik vraag me af wat de beste basis is voor een relatie: een succesvolle man of een succesvolle vrouw. Of misschien beide? Het is een raadsel waar ik de oplossing nog niet voor gevonden heb. De kelner was al gearriveerd met de rekening en ik betaalde hem een fikse fooi. Ik pakte mijn boeltje en ging terug naar kantoor, nadromend van zijn kus.



 


11-01-11

Blauwe vijvers

Ik ging zweven als op een wolkje. Ik merkte dat ik mijn adem inhield. Ik had vlug door hoe nerveus hij wel was, zijn neusvleugels trilden een beetje. Eigenlijk vond ik het best nog wel schattig. Toch vreemd voor zo'n man die anders bleek te blaken van het zelfvertrouwen. Zijn colgate-tandpasta-smile deed me rillen. Hoe deed hij het toch telkens opnieuw? Nochtans was ik niet bepaald het type dat op zo'n jongens viel. Maar hij was blijkbaar knap genoeg om elke vrouw te bekoren! Hoeveel vrouwen zou hij al gehad hebben? dacht ik. Honderd, tweehonderd? Of hij moest er toch tenminste al zoveel afgewezen hebben! Maar zoals ze zeggen, schijn bedriegt en niets is wat het lijkt. Maar op dat moment was ik nog te naïef om dat allemaal te beseffen...

"Zullen we dan maar?" nodigde hij me uit. Hoe rapper, hoe beter, dacht ik bij mezelf. Hij koos een miserabel restaurantje uit qua uitzicht. Ik walgde van het interieur. Desondanks genoot ik van zijn gezelschap. Ik bevond mij in gedachten aan een groot meer en we waren aan het picknicken met de stralende zon op onze rug, wachtend op de zonsondergang. Plots schoot ik wakker uit mijn dagdromen. Het was de serveerster die vroeg wat ik wou om te drinken. Euhm een ice tea dan maar. Hij bestelde hetzelfde. Kopiegedrag, hmm hij wil me duidelijk het hof maken. Het interesseerde me niet veel wat ik ging eten. Ik had zin in lasagne, een van mijn lievelingsgerechten die me steeds blijft verbazen. Het maakt me niet uit of het uit een pakje komt of vers is, ik eet het altijd met plezier op! Lasagne bolognaise dan maar. De knapperd verkoos penne met balletjes in tomatensaus. "Ook een voltreffer", becomplimenteerde ik hem.

Hij weidde uit over zijn gezinsleven, zijn broer en zijn oudere zus die in Spanje woonde. Ze had daar een appartementje in Jerez-de-la-frontera. Yes, Spanje! Nu was het mijn moment om te scoren! Ik had meteen een onderwerp waarop ik kon voortbouwen. Ik vertelde hem hoe gepassioneerd ik was door het land en de taal, en over mijn rondreis door Spanje van vorig jaar. Ik was gestart in Santander (in het noorden) om dan door te reizen naar Barcelona, Madrid, Sevilla, Valencia... Het zuiden sprak mij het meeste aan omdat de mentaliteit door zo chill was en het klimaat super goed. Helaas had ik er geen bruin velleke aan overgehouden, maar wel hopen vrienden en ervaringen om nooit meer te vergeten. Ik merkte hoe intens hij luisterde naar ieder woord dat er uit mijn mond kwam. Ik merkte ook hoe we steeds meer en meer over de tafel aan het leunen waren... We kopieerden blijkbaar elkaars zithouding. Ik kon me nauwelijks concentreren op mijn lasagne want ik voelde hoe er plots een hand langzaam over mijn bil gleed... toen onze gezichten één centimeter van elkaar verwijderd waren kon ik mij niet meer houden.

We kusten. En we kusten zo intens dat ik me zelfs niet meer herinner wie er nu begonnen was...


25-12-10

Date day (D-day)

Eigenlijk besefte ik dat ik hem helemaal niet kende. Was hij single, in een relatie of getrouwd? Wat waren zijn hobby's? Ik smolt gewoon voor zijn looks, maar had hij voor de rest wel wat te bieden? Er schuilden nog veel geheimen achter die felblauwe ogen van hem. Ik weet wel, hij had het perfecte cv enzo, maar was dat wel een maatstaf voor een goede match? De familie zou hem wel goedkeuren, maar misschien was het gewoon een saaie type. Misschien was ik gewoonweg verblind door zijn schoonheid.

Het vuur in mijn hart gonsde diep vanbinnen. De gedachte alleen al om hem aan te raken deed me beven. Ik stelde zijn aanrakingen voor als uiterst opwindend. In mijn fantasieën was alles zo perfect uitgedokterd. Helaas te perfect om te stroken met de realiteit. Vandaag was ons eerste officiële afspraakje en ik wist helemaal niet hoe ik mij moest gedragen, wat ik moest zeggen en last but not least: wat ik moest dragen. Ik wou hem doen verlangen naar mij want ik verlangde al al die tijd om bij hem te zijn. Ik was dit spelletje aan het winnen. Toch kon ik die nacht moeilijk in slaap raken. Alle mogelijke scenario's werden in mijn hoofd afgespeeld. Sommige draaiden uit op nachtmerries.

D-day. Mijn haar wou niet meewerken vandaag en ook de wallen onder mijn ogen kreeg ik maar niet weggeschminkt. Mijn mascara kon elk moment uitlopen en mijn oogschaduw was veel te fel. Hij zond mij die dag geen mailtjes of berichtjes. Alle hoop was meteen weggezonken. Wat maakte hem toch zo aantrekkelijk? Was het zijn hagelwitte lach die me betoverd had? De manier waarop hij me aankeek? Of zijn rustige maar toch zelfverzekerde uitstraling? De gedachte alleen al om hem te mogen kussen deed me rillen van plezier. Djeezus, wat had ik mijn hart verloren aan die man!

De middag naderde en ik begon te klappertanden van nervositeit. Ook mijn handen begonnen te zweten van jewelste. Zijn glimlach deed me op wolkjes lopen... Zoals afgesproken begaf ik me die bewuste middag naar de plek waar we elkaar gisteren troffen. Doodsbang dat hij me in de kou ging laten staan (letterlijk en figuurlijk), want het was aan het sneeuwen. Helaas was ik veel te vroeg. Na vijf minuten kwam hij eindelijk opdagen.

Ik verdronk bijna in zijn ogen...



03-12-10

Op het juiste spoor

De weken die erop volgden leken mij er echt te veel aan. Mijn concentratie was slap, 's nachts raakte ik moeilijk in slaap, om maar te zwijgen over de lelijke wallen onder mijn ogen die ik wanhopig hoopte weg te schminken. De bezoekjes van het takkewijf hielden maar niet op. Erger nog, het waren er soms drie per dag. In mijn schriftje begon ik alles neer te pennen. De frequentie van de bezoekjes, de duur, hoe haar haar eruit zag etc. Ik pijnigde er mezelf alleen nog meer mee, blijkbaar heb ik sadomasochistische trekjes. SM.. nee toch niet.

Het patroon van de bezoekjes begon toch te veranderen. Tot mijn grote vreugde werden die steeds minder en minder. Mijn geluk kon niet meer stuk. De frequentie begon uit te draaien op een constante, namelijk nul.

Ik begreep er niks meer van. Hadden ze misschien een andere plaats gevonden om af te spreken? Daarom kwam ik op het lumineuze idee om hem te achtervolgen tijdens de lunchpauze. Alles moest natuurlijk zo subtiel mogelijk gebeuren, en dat bleek geen makkie te zijn. Tegen mijn collega's loog ik dat ik er nood aan had om mijn benen eens wat te strekken, of dat ik toch zo'n zin had om nog eens te gaan windowshoppen. Alle uitnodigingen voor de lunch sloeg ik af. Mijn masterplan moest in werking gebracht worden.

Ik gedroeg mij als een heuse detective, hem schaduwen ging mij perfect af. Na een paar middagen had ik zijn routineus wandelingetje al door. Zijn leven ziet er eigenlijk nogal saai uit, moet ik toegeven. Iedere middag stopt hij bij de receptioniste om een praatje te slaan over het weer. Daarna gaat hij naar de lift, stopt zijn ipod in zijn oren en begint hij mee te lippen met de muziek. Vervolgens steekt hij haastig de straat over, hopende dat hij niet omver gereden zal worden en loopt naar de dichtsbijzijnde broodjeszaak. Eenmaal hij zijn broodje heeft (dat kan variëren qua tijdsduur) wandelt hij ietwat rustiger naar het parkje en mediteert op een bankje. Nadat zijn broodje op is kijkt hij verontrust op zijn horloge om zich dan snelwandelend naar het kantoor te begeven.

Tot mijn grote verbazing kon ik het takkewijf nergens bespeuren! Misschien verstopte ze zich in de lift in het terugkeren? Of misschien spraken ze enkel af na het werk? Ik stond voor een groot raadsel... Het viel mij ook op dat de bitch mij in de gang niet meer uitkafferde, maar me nijdig aankeek. Wat was er toch aan de hand???

Op een dag verliep mijn schaduwplannetje niet zo volmaakt als anders. De hete stoot week onverwacht van zijn pad af... in mijn richting dan nog wel. Ik probeerde nog aan hem te ontkomen, maar het was te laat... Hij had me al opgemerkt. Hopelijk had hij niets gemerkt van mijn stiekeme achtervolgingen.

"Hé, ik wist niet dat jij hier ook kwam tijdens de middag", sprak hij me aan. "Euh ja, soms heb ik wel eens nood aan wat frisse lucht ja, en waar kun je dat beter vinden dan buiten?" zei ik ontsteld. Ik had echt geen zin in deze conversatie. Het liefst van al had ik uitgeroepen dat ik hem een lekker ding vond en dat ik hem de kleren van het lijf wou rukken. Maar ik zweeg en draaide wat met mijn ogen in zijn richting. "Mooi weertje hé", zei ik lekker oppervlakkig. "Vrieskou en sneeuw vind jij een lekkere temperatuur?" lachtte hij me uit. "Je bent grappig, Lien." Wat haatte ik dat zinnetje. "Oh, je bent grappig". And so what? Dat moet ik altijd maar horen: je bent grappig. Maar nooit eens: ik zou je wel zien zitten, dacht ik teleurgesteld. Wat ben ik ermee dat ik grappig ben als ik niet eens een man durf aanspreken? Zucht. Hij had het al serieus verknald bij mij. We praatten wat over koetjes en kalfjes en toen we bij de lift waren zei hij ineens heel ernstig: "Ik zou je wel beter willen leren kennen, je lijkt me nog een toffe", klonk het uitnodigend.

"Heuh?" riep ik verbaasd uit. Had ik het wel goed gehoord? Dat klonk als een subtiele uitnodiging om te daten!Nee dat klonk niet als... dat was een uitnodiging om te daten. "Tomorrow, same time, same place?" bracht ik uit. "Yes, chief", grapte hij. Ik kon er even niet bij... het was me gelukt, en hoe dan nog wel... Verdwaasd vond ik de weg terug naar mijn bureau.  The game had begun.






13-11-10

Concurrentie

Mijn gevoelens voor de hete stoot werden met de dag groter en groter. Alleen van zijn kant kwam er geen respons. Hoewel ik dat allemaal doorhad, bleef ik maar proberen. Mijn werk schoot beter op, want hoe minder tijd ik aan mijn werk besteedde, hoe meer ik had voor de knapperd. Ik vroeg mij af of het wel zin had om constant te blijven moven. Misschien moest ik de kerel gewoonweg een tijdje negeren, hopende dat hij dan naar mij toe zou stappen voor een date. Mijn bureau raakte vol met Fancy's, Flairs, Joepie's, Glamour Girl's... De middagpauzes besteedde ik met het lezen van "daten voor dummies".

Hoe meer pogingen ik waagde, hoe kleiner ik me ging voelen. Mijn baas snapte niet goed wat al die tijdschriften daar deden. "Cursorische lectuur", was mijn antwoord. Door het azen op mijn doelwit verloor ik enkele dingen uit het oog, onder andere: de concurrentie. De babe van het tweede verdiep met rijkelijk gevulde boezem had blijkbaar ook een oogje laten vallen op het lekkere dier. Het begon redelijk op te vallen dat ze hem "toevallige" bezoekjes kwam brengen, leunende over zijn bureau, zodat de stakker niets anders kon dan in haar decolleté te gluren. Haar minirokjes en zonnebankbruine benen werden steevast gecombineerd met witte of zwarte naaldhakken. Daarenboven was haar glimlach zo fake als die van in de tandpastareclames.

Ik had haar niet zo graag. Nee, ik had een grondige hekel aan dat takkewijf. Ze dacht echt dat ze de koningin van het bedrijf was! Het feit dat ze perfect tweetalig was (op papier dan toch) had haar in een hoge positie gebracht. Ik kon mijn afgunst voor het schepsel moeilijk verbergen. Ook zij zag me niet meteen zitten als vriendin en dat kon ik goed genoeg merken! Voor haar collega's had ze telkens snerende opmerkingen klaar als iets niet in orde was. Wat deed zij in godsnaam bij die hete stoot? Het leven is niet eerlijk, zuchtte ik. De slechte meisjes krijgen altijd de leuke jongens. Waarom ben ik zo lief? Kan ik ook niet eens de bitch uithangen ofzo?

Ze zat ondertussen al een uur in zijn bureau(of liever: eronder). Hoelang kan een vrijpartij duren, dacht ik ontredderd. Ik was verloren. 16u50 zag ik haar buitengaan. Haar rokje was gekreukt en haar haar zat nog in de war. Zolang kan een vrijpartij dus duren. De knapperd kwam ook naar buiten en werpte mij een meewarige blik toe. Ik kon hem zien denken "oh ma meiske toch ge zult wel een ander vinden, zo'n schoon kind gelijk gij". Ik kon hem wel een mep verkopen. "Vuile klootzak" riep ik uit. Hij negeerde het en de teef die hem binnengedaan had kwam naar mij toe "Wat is er, beetje teveel werkdruk, meiske, ma ge moet u da ni aantrekken, ge moet ontspannen gelijk wij!" "Ok ja" zei ik. "Volgende keer ist aan mij om zijn broek af te trekken, smerige teef!" Alle hoofden draaiden zich in mijn richting. Ontzet liep ik naar buiten, ik kroop in een hoekje en begon uit het diepste van mijn hart te huilen. Mijn wraak zal zoet zijn.


10-11-10

Nervous breakdown

Vanmorgen stond ik op met een houten hoofd, na dat nachtje feesten. De hottie lag nog steeds op mijn maag. De kerel van de discotheek zag er wel niet slecht uit, maar zijn kustalenten waren allesbehalve! Daar gingen we weer met hetzelfde oude liedje. Al mijn vrienden vertelden me "je verwacht er teveel van", "je moet dat niet forceren" ... Bla bla bla! Hadden zij makkelijk praten, met hun veilig leventje, bijna-gezinnetje... Aaaarg... pisnijdig werd ik ervan!

Op het werk liepen de dingen ook niet van een leien dakje. Ik raakte geen millimeter vooruit met mijn werk. Het was alsof ik in een oneindige spiraal van tegenslagen was terechtgekomen. Mijn benen voelden slap en ik had moeite om recht te staan. Op een gegeven moment werd het zwart voor mijn ogen.

5 ellenlange minuten later ontwaakte doornroosje uit haar slaap. De prins had haar een kusje (of liever: een cola) gegeven. Mijn ogen werden verblind door twee diepblauwe ogen. Ik kon meteen weer flauwvallen, maar dan van verstomming. Hij was zo b e a utiful. Het scheelde geen haar of hij was met mond-op-mond-beademing begonnen. Opeens ging er een belletje rinkelen: het was dien type van op de vergadering van vorige week maandag. Na de lunchbreak hadden we vreemd genoeg geen woord meer uitgewisseld, nu was hij mijn reddende engel! Voor alle duidelijkheid, je denkt waarschijnlijk dat er wat gebeurd tijdens die bewuste lunchpauze, maar nee hoor. We gingen gewoon uit eten in een gezellig restaurantje. Nothing more, nothing less. Nadien was de communicatie volledig tussen ons verbroken. 

Ik kon hem maar niet genoeg bedanken voor zijn redding. Dat werd dan maar nog eens gevierd met een lunchpauze, waarin er helaas weeeeeeeeeeeer niets gebeurde. Ik keek hem in zijn diepblauwe ogen en raakte er maar niet wijs uit hoe ik hem nu uit mijn hoofd zou kunnen krijgen...

 

 


08-11-10

Dancing in the dark

Het vrijgezellenbestaan leek op het eerste gezicht nogal erbarmelijk te zijn, maar algauw kon ik er de voordelen ervan ontdekken. Mijn herwonnen vrijheid liet mij toe om meer tijd met vrienden te spenderen. Niet dat ik dat niet kon in een relatie, maar het was toch anders.

Vorige zaterdag waagde ik weer eens wat pasjes op de dansvloer. Het werd een echte ladies night. Mijn vriendin was al uren op voorhand naar mij thuis gekomen om elkaar samen op te tutten. Mijn nieuwste kleedje moest immers uitgeprobeerd worden! We begaven ons eerst naar het dichtsbijzijnde frietkot, om een bodempje te leggen. Ik was blij dat ik niet gauw verdikte (lees: helemaal niet), maar verkoos toch om niet te veel vettige brol te verorberen. De oude venten in de frituur leken ons allemaal aan te gapen. Een of andere dronkaard wou per se mijn aandacht wekken. Ik besloot om er vooral niet op te reageren. De café's zaten halfvol, de normale standaard voor een zaterdagavond. Het volk in de café's was toch allesbehalve interessant. Misschien gingen we naar de verkeerde plek op het verkeerde tijdstip, ik weet het niet.

In de discotheek bleek het volk toch al wat beter mee te vallen. Overal om me heen waren er mannen met hemdjes en vrouwen met kleedjes. Er was er ene bij waar ik mijn blik toch niet van kon houden. Mijn staarmodus stond weer op "on". Ik knipperde verlegen met mijn ogen. Hij zag er niet zo heet uit als de "interessante jongen", maar had toch wel iets speciaals in zijn ogen. Mijn luchtbel werd geprikt toen ik merkte dat een meisje hem passioneel begon te kussen. Typisch, dacht ik. Hangt er ook al een vrouw aan vast zeker. Daar wou ik absoluut niet tussen komen. Noch had ik zin om de eerste stap te zetten, ze moesten mij maar rond hun vinger draaien (als ik erop inging tenminste). Uit wanhoop bestelde ik maar nog eens een cocktail om wat losser te komen. Het hielp blijkbaar en de muziek bleek ook te beteren, het podium was van mij! Ik merkte dat een paar lelijkaards dichter bij me kwamen te dansen. Oh nee, weeral aantrek van de verkeerde.

De knapperd van daarnet was dichter bij mij komen dansen. Blijkbaar had hij me opgemerkt! Nu was het tijd om mijn kans te wagen... Ik voelde hoe zijn hand naar de mijne greep. Hij bukte zijn hoofd lichtjes voorover en begon me te kussen! Het smaakte walgelijk. Ik deed mijn best om niet te kotsen. Blijkbaar was hij echt geen zo'n goede kusser. 2 seconden later besefte ik dat hij daarnet nog iemand anders vasthad, niet diezelfde van in het begin van de avond echter.. De vuile player! Ik voelde me rot en nog wanhopiger dan in het begin van de avond... 

29-10-10

Straight to the point

Gisteren zat ik op café een sangria te drinken om mijn liefdesverdriet te verwerken. Na 2 sangria's met overheerlijk fruit kwam er een jongen naast me zitten die zich voorstelde als Juan-Andrès. Ik zei hem op de man af "Jongen, ik heb nu geen zin in toenaderingspogingen, ik kom net uit een lange relatie en heb tijd nodig om na te denken." "Ik wil je helemaal niet binnendoen", zei hij verbaasd. "Jij was gewoonweg het triestigste meisje van het hele café, dus besloot ik om je wat te troosten", beweerde hij.

Ik geloofde mijn eigen oren niet. Een jongen die gemerkt had dat ik er volledig doorzat, dat type was uiterst zeldzaam. Ik vertelde hem dus in geuren en kleuren over mijn vorige relatie en wat er allemaal gebeurd was. Hij luisterde aandachtig en stelde veel vragen uit interesse. Na het urenlange gesprek legde hij zijn kaarten op tafel "Mocht je helemaal hopeloos zijn, ik ben nog vrij. 'k Heb een goeie job en ben een lieve jongen."

Shiiiiiiit, we zitten niet op een datingssite aan 't surfen é, dacht ik. Wat een afknapper van formaat. Dat was zó fout. Ik had er al spijt van dat ik weer zo'n sukkel in vertrouwen had genomen.

Ik schrok wakker. De hete stoot van gisteren stond aan mijn bureau. How ironic can life be...


(Wordt vervolgd)

27-10-10

Interessante jongens (a story)

Interessante jongens... ze worden niet verkocht als zoete broodjes bij de bakker. Ze lopen ook niet altijd te koop met hun talent of interessant leventje. Nee hoor! Je moet ze gewoon tegenkomen! Maar waar? Fuiven zijn meestal niet echt een goeie plek om de liefde van je leven te ontmoeten.

Ja, het ligt niet echt voor de hand om een interessant exemplaar tegen het lijf te lopen. Soms gebeurt het zelfs letterlijk, zoals ik gisteren. De hete stoot van een jaar of 30 kwam mij een handdruk geven. Ik was meteen van mijn melk. Hij gaf mij de indruk dat ik belangrijk was, en wist mij meteen een heel interessante tip te geven over mijn kledingsstijl. Het was ook niet de eerste de beste. Zijn cv was er één om U tegen te zeggen. Zijn helblauwe ogen en gitzwart haar maakten me nog meer van slag. Ok, calm down, dacht ik bij mezelf. Het is gewoon een hete stoot die je nu... zijn visitekaartje toeschuift met de boodschap "ready for lunch?". Ik lachte om het dubbelzinnige mopje. De vergadering leek voorbij te vliegen.

Ik merkte op dat ik in kwijlmodus zat. "En dan nu de statistieken van ons nieuw onderzoek..." De woorden ontgingen mij volledig. Elke glimp dat ik kon opvangen van de interessante man was belangrijk. Iedereen stond recht, ik was zoals altijd de laatste. De interessante jongen knipoogde naar mij. "Shall we?" Mijn watertandende blik vervormde zich in een welgemeende glimlach "YES" riep ik uit. De lunchpauze was voor één keer veel te kort...

Helaas was ik maar aan het dagdromen. Mijn collega keek me vreemd aan "gaat het Lien, alles in orde?". Damn, dacht ik. Was hij maar zo knap als die in mijn dromen...